‘Deze tijd is veel lastiger voor boeren dan in mijn tijd’
Op zijn tachtigste rijdt Henk Klaasses nog zo’n 700 kilometer per week om het zelfgemaakte ijs van IJsboerderij Ôans rond te brengen. Kleinzoon Patrick is al net zo actief. Hij wilde nooit iets anders dan zijn vader en opa opvolgen.
Zo’n 700 kilometer in de week rijdt opa Henk met de bus om het zelfgemaakte ijs rond te brengen. Foto’s: Jan Willem Schouten
Vanaf ongeveer 1.600 boert de familie Klaasses al op dezelfde plek in het buurtschap Dijkerhoek bij Holten (Ov.). Ze runnen een melkveebedrijf met 140 melkkoeien op 60 hectare. Sinds 1999 produceren ze ijs van eigen melk. Dat wordt verkocht aan restaurants, campings, ijssalons en via verkoop aan huis. De Klaasses wonen met drie generaties op het erf: opa Henk (80) en oma Hennie (79), hun zoon Gerrit (58) en zijn vrouw Wilma (56), en kleinzoon Patrick (27) en zijn vriendin Esmée (26).
Opa Henk
“In mijn tijd was het gebruikelijk om als enige zoon het boerenbedrijf van je ouders over te nemen; zo ging dat nou eenmaal. Toen ik Hennie leerde kennen, wilde ze niet met een boer trouwen, omdat je dan altijd aan het werk bent. Ik heb haar gezegd dat ik dan wat anders zou gaan doen. Maar voordat het zo ver was, ging zij het boeren steeds leuker vinden. Zij was degene die ging melken en werd eigenlijk nog meer boerin dan ik boer was.
We zijn vroeg getrouwd en kregen een zoon en dochter. Toen ik 40 was, kreeg ik problemen met de rug en ben ik op de vrachtwagen gaan rijden om autobergingen te doen. Ik reed naar landen als Polen en Hongarije, waar ik nog nooit van gehoord had, om gestrande reizigers op te pikken, heel avontuurlijk. Mijn vrouw en zoon Gerrit en later ook zijn vrouw, runden de boerderij als ik weg was.
Mijn kleinzoon Patrick zat als klein jongetje al het liefst tussen de dieren, zoals de konijnen en de koeien. In zijn karakter herken ik wel wat van mijzelf: hij zegt te vaak ja. Hij neemt alles aan, zoals vrijwilligerswerk en bestuursfuncties. Op zich prima, maar hij moet uitkijken dat hij zichzelf niet voorbijloopt. De jongeren van nu zijn zo druk met alles; ze doen veel en willen ook nog tijd voor zichzelf. Ik vind het knap hoe Patrick met de regelgeving omgaat in deze tijd, die veel lastiger is voor boeren dan mijn tijd.
Hij moet uitkijken dat hij zichzelf niet voorbijloopt
Ondertussen help ik mee waar ik kan. Ik heb twee kunstknieën, maar voel me verder echt nog geen 80. Het ijs rondbrengen is een van mijn vaste taken; 90% bezorg ik. Zo’n 700 kilometer in de week rijd ik daarvoor met de bus. Alleen in nood of als het heel erg druk is, springt Gerrit bij of Patrick.
Ik geef ook gevraagd en ongevraagd advies, haha. Nee hoor, het bedrijf interesseert me natuurlijk nog wel, maar ik ga er echt niet bovenop zitten. Zondagmorgen voer ik steevast de kalfjes, want dan gaat Patrick meestal vroeg naar de voetbal. Dan doe ik samen met mijn zoon het werk thuis en gaan we daarna naar Patricks wedstrijd kijken.
Met drie generaties op het erf zien we elkaar, maar we zitten niet op elkaars lip. Als het handig was geweest, waren wij zeker verkast, om plek te maken voor Patrick en zijn vriendin. Maar dankzij de mantelzorgwoning hoefde dat niet.”
Dit artikel is alleen voor abonnees
Al geabonneerd?
Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement
Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen
Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen
Vorm je eigen mening met opinies en analyses
.