‘De boerin is toch altijd thuis’

“We zijn wel aan het hakselen, maar het is goed, laat ze maar komen”, hoor ik mezelf door de telefoon zeggen. Het is wel zo dat we in tegenstelling tot ooit tevoren, tegelijk aan het grasrijden én maishakselen zijn.80 hectares gras en 15 hectares mais, want de rest is nog niet rijp. Iedere paar minuten komt er een zware trekker met aanhanger het erf op. Die staat niet een-twee-drie stil als er plotseling een kind komt aanrennen. Extra kinderen op het erf betekent altijd heel veel extra opletten. Gevaren kennenOnze kinderen kennen de gevaren erg goed, maar vriendjes hebben vaak geen idee en hun ouders blijkbaar ook niet. Soms verbaast het me wel met welk gemak hier kinderen worden gestald. Ik ben toch altijd thuis? En bij mij kan iets alleen niet als het écht niet kan, wanneer we er zelf niet zijn, bijvoorbeeld. Anders zal ik altijd proberen klaar te staan, al moet ik me soms in heel veel bochten wringen. Het werk gaat namelijk wel altijd gewoon door. Als er dan toch wordt gehakseld, willen de vriendjes vaak graag een ritje meerijden, want het is natuurlijk machtig mooi om zo hoog te zitten en alles goed te kunnen zien. Dat snap ik best. Dan moet je er ook weer bij staan als ze weer van de trekker afstappen, en zorgen dat ze veilig binnenkomen. Bekijk ook deze checklist voor een kindveilige oogst.Als ik later sta te koken en uit het raam kijk, zie ik onze oudste ineens toch met twee vriendjes op de golfkar voorbij scheuren. Meteen grijp ik in en zeg vermanend tegen onze cowboy dat hij toch weet dat ik dat niet wil als er wordt gehakseld. “Maar we blijven aan deze kant van het huis!”, is zijn weerwoord. “Ja, dat zal wel. Tot een van jullie toch net om de hoek stuurt en daar een trekker aankomt”, zeg ik. “Het is echt te gevaarlijk.” Natuurlijk ben ik een zeurmoeder. Haha. Dat zal dan wel. ‘De ouders vonden het niet raar om hun kind hier door de deur te schuiven, terwijl er niemand in huis was’Maar het kan nog bonter. Ik heb het ook al meegemaakt dat ik uit de stal kwam en er een klasgenootje op de bank zat in de woonkamer. “Heb jij afgesproken?”, vroeg ik mijn zoon. Hij haalde zijn schouders op. “Nee”, keek hij net zo verbaasd als ik. En toen ik opbelde om te vragen of het jochie weer kon worden opgehaald, bleek dat de ouders het helemaal niet raar vonden om hun kind hier door de deur te schuiven, terwijl er niemand in huis was. De auto stond toch voor de deur? Het zal wel aan mij liggen. Als boerin leer ik nog iedere dag.