Columns

Denemarken haalde wereldwijd het nieuws toen onlangs bekend werd dat het, als eerste land in de wereld, een CO₂-belasting gaat introduceren in de melkveehouderij.

“We zijn we van ondernemende boeren klagende subsidieslurpers geworden” verzuchtte een wat oudere collega. Dat was vroeger anders.

De kalverhouderij ligt de laatste jaren best onder een vergrootglas: kalverimport, antibiotica, emissies. De politiek gaat zich ermee bemoeien en meestal wordt het dan niet beter.

Vriend en vijand zijn het er over eens: de melkprijs voor de boer moet omhoog.

Tijdens het aanrollen van afgeweide percelen doe ik inspiratie op voor deze column. We weiden onze melkkoeien nu al 60 dagen. Sinds 1 juni zelfs dag en nacht. Geen gemakkelijke opgave, maar we hebben geen keuze. De oude stal is te klein voor alle koeien en de nieuwe stal is deze herfst pas gereed.

Afgelopen Witte Donderdag liepen onze melkkoeien voor het vijftigste jaar de melkstal binnen. 

Het was een ware bevalling. Persen, drukken en trekken, maar het is uiteindelijk gelukt. Nee, niet een kalf dat geboren moest worden, maar om de formatie rond te krijgen.

Duurzaamheid werd de leden van Royal FrieslandCampina (RFC) de laatste jaren bijna door de strot geduwd.

Door het tweede natte voorjaar op rij en de impact van een jaartje minder gebruiksruimte, worden de gevolgen van het afbouwen van de derogatie nu pijnlijk duidelijk. Zelden zoveel aan elkaar geregen onzin gehoord van Den Haag, dat zich verschuilt achter Brussel.

Met de toevoeging van een beetje zuivel omzeilt een aantal drankenfabrikanten de suikertaks.