‘Bom onder het omgevingsrecht’

Procedures worden, zo lijkt het welhaast, met de week complexer. Wet- en regelgeving vormen een groeiend doolhof. Niet alleen in aard en omvang, maar ook de bijbehorende rekenmodellen en -programma’s – denk aan Aerius en V-stacks – worden steeds omvangrijker.

Er lijkt ieder week wel weer wat nieuws te zijn waardoor lopende vergunningprocedures vaak geheel of gedeeltelijk van voor af aan opnieuw kunnen beginnen. Tel daarbij op de toenemende proceslust van een aantal milieuorganisaties, en de conclusie is helder: een vergunningprocedure is vandaag de dag een mijnenveld.Zie onder meer de PAS-uitspraak uit 2019, de ontwikkelingen rond volksgezondheid en veehouderijen in de laatste jaren en de discussie over de combiluchtwassers. Denk ook aan de uitspraak van januari 2021 van de Raad van State over het niet nodig hebben van een natuurbeschermingswetvergunning bij interne saldering. Of aan de uitspraak van begin dit jaar over de Regeling ammoniak en veehouderij van de rechtbank Noord-Nederland. Dat alles betrof nog overwegend de inhoud van besluiten.

Aarhus-verdrag