‘Altijd verrekijker mee in trekker’

Een scala aan maatregelen heeft Otto Willem Eleveld (67) genomen. Er liggen brede kruidenranden langs zijn akkers. Hij heeft twee zogeheten keverbanken aangelegd en ook een eendenpoel en een oeverzwaluwwand. In zijn trekker ligt altijd een verrekijker. Want hij doet het niet alleen voor de natuur en de vogelaars, maar zeker ook voor zichzelf.Al die natuurinclusieve maatregelen kosten tijd en geld. Eleveld heeft dat er graag voor over, want de effecten zijn zichtbaar. Hij ziet en hoort meer patrijzen en kwartels, veldleeuweriken en graspiepers, roodborsttapuiten en gele kwikstaarten. Dat vindt hij geweldig. Bij veel van zijn collega’s zijn die soorten inmiddels zeldzaam of helemaal verdwenen. Daar hoor je hem trouwens niet over.Hij is gegrepen door akkervogels en doet wat hij niet laten kan. Hij zal echter de laatste zijn die collega’s verwijten maakt. Als we praten over het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen, zegt hij: “Natuur waar het kan, chemie waar het moet.” Geen boer spuit die middelen voor zijn lol. Soms moet het gewoon, ook op zijn bedrijf. Zeker, je kunt het gebruik verminderen. Dat is een enorme zoektocht. De ene agrariër heeft daar meer motivatie voor dan de andere. Het zij zo.

Trofee is steun in de rug