‘Afscheid nemen: het went nooit’

De ene is al 12 jaar oud en heeft na het afkalveren moeite met lopen. 'Iets met de heup', denken we. Maar als de dierenarts komt, zegt hij dat het melkziekte is. De ander heeft aan de bovenkant van de klauw een ontsteking. Luc heeft op allerlei manieren geprobeerd het te 'fixen'. Ook de dierenarts komt, op ons verzoek, regelmatig een kijkje nemen. Het mag niet baten. Na een korte opleving van een dag, verslechtert haar conditie alleen maar.

Meestal loopt het aardig soepel bij ons op de boerderij. Ach, er is weleens een koe die niet lekker in haar vel zit en die helpen we met liefde en veel aandacht, op de juiste manier, er weer bovenop. Het kalf van nr. 33 (die met het klauwprobleem) laten we bij de moeder. Ze staan buiten, dat is beter voor het herstel van de koe. In de wei lopen ook nog een aantal pinken waar het kalf zich regelmatig bij voegt. De pinken nemen haar met liefde op.

Wanneer we de koe naar binnen doen om door de melkrobot te laten gaan en de poot in een voetbadje te zetten, zijn we benieuwd wat het kalf doet. Wonderbaarlijk genoeg gaat het kalf drinken bij een andere koe, nr. 74. Die laat het onder enig protest toe. Wanneer we haar eigen moeder de wei weer in helpen, kijken Luc en ik uit naar de fantastische hereniging van moeder en kalf. Maar die blijft uit.