Zilveren en gouden standaard

Ook in Duitsland staat de veehouderij onder maatschappelijke druk. De thema’s zijn soms net iets anders, maar de druk is er wel.In Duitsland is staarten couperen een hot thema. In de varkensdichte gebieden spelen dierenwelzijn en milieu, net als bij ons in Nederland, een grote rol. Een mestafzetprijs van €6 tot €8 per kuub ervaren Duitse varkenshouders als hoog. Ze vinden dat ze daar iets aan moeten doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik: wat zijn wij jaloers op een dergelijke prijsstelling. De Duitse collega’s kijken dus met een andere bril. In Nederland moet de mestverwerking nog van de grond komen.Marktherstel is kwestie van lange ademOp een varkenshouderijdag van het Deutscher Bauernverband onlangs hield ik een inleiding. De marktsituatie werd die dag uiteraard uitvoerig besproken. Wanneer wordt het beter? Het marktherstel laat nog op zich wachten, was de inschatting van bijna iedereen. Substantieel minder varkens zijn er nog niet. Sterker, in het eerste halfjaar van 2011 zijn in de EU 1,8 miljoen meer varkens geslacht. Tonnen vlees die op de wereldmarkt afgezet moeten worden. De Europese markt is immers vol.
We exporteren ongeveer 10 procent van onze productie naar de wereldmarkt. De prijs wordt gezet op de Europese markt. Gelukkig loopt de export naar de wereldmarkt tot nu toe goed. Er is 20 procent meer geëxporteerd dan vorig jaar.
Er is wel een lichte daling van het aantal zeugen binnen de EU. De productiviteitsverbetering heft deze daling echter op. Dus is er per saldo een stabiel aantal biggen. Vooralsnog geen afname. De komende periode blijft dus zwaar. Bedrijven zullen stoppen. Uiteindelijk kan dit leiden tot een afname van de productie. Marktherstel, vooral voor de biggenmarkt, wordt een kwestie van lange adem. Dat was de conclusie die we ook in Duitsland trokken. Ik kan er helaas niets anders van maken.Lada of BMWEen aantal inleiders concludeerde dat varkenshouders zich in een spagaat bevinden. Een spagaat tussen kostprijs en efficiency aan de ene kant en aan de andere kant de spotlight van de maatschappij gericht op de manier van produceren en maatschappelijke vragen over de vleesconsumptie. Ik ben van mening dat het niet alleen gaat om praten met de buren, maar dat vooral luisteren naar hen essentieel is.
Het aloude thema ‘hoe betalen we dat?’ voerde de boventoon in de discussie. Dus ook onze Duitse collega’s voeren die discussie. Als je vraagt, moet je ook betalen. Maar als je betaalt wilt krijgen, moet je ook onderscheidende producten aanbieden.
Varkensvlees wordt voor een groot deel gekocht op prijs. Kopen op kwaliteit is in de vleessector niet ingeburgerd. Bij bijvoorbeeld auto’s is het wel heel gewoon. Er is kwaliteitsverschil en een emotioneel verschil tussen een Lada en een BMW. Voor de een betaal je meer dan voor de ander. Geen discussie. Het is een vanzelfsprekendheid. Daar moeten we met vlees ook naar toe.Kijken naar EngelandIn Engeland snapten ze dat al jaren terug. Daar ontwikkelden ze Freedom Food. Nederland volgde met het Beter Leven-kenmerk. Andere landen volgen. In Duitsland zijn ze nu bezig met de gouden en zilveren standaard. Uitdagingen oppakken en kansen benutten blijft ook voor ons de weg naar de toekomst.