Werken, maar arm naar voedselbank

Het bericht in Boerderij Vandaag trof mij: Boeren naar de Voedselbank. En dat terwijl bij ons de koelkast uitpuilt van de dure heerlijkheden. Hans komt met de kerst met het gezin eten en Hanna zorgt voor een heus diner.Kosten noch moeite worden gespaard. Het enige doel is de kinderen het gevoel te geven dat kerst in Nederland net zo warm en uitbundig is dan in Amerika. Het is tenslotte weer hun eerste kerst in Nederland. Hoe schrijnend steekt dit af tegen de boeren, die naar de voedselbank moeten om nog wat op tafel te krijgen met de kerst. Je hoeft je dan niet af te vragen hoe de situatie bij hun thuis is. Ik zie de trieste sfeer aan de keukentafel. Onbetaalde rekeningen, de bank, die geen krediet meer wil geven en ondertussen maar doorploeteren. Hard werken en geen inkomen.En zonder toekomst. Want de laatste paar jaar zijn voor de landbouw niet slecht geweest. Natuurlijk zijn er verschillen, maar bij ons en ook in mijn omgeving hoor ik toch redelijk goede berichten. Het zal niet beter worden. Wie nu niet rond kan komen redt het niet.Wat zullen de voedselbankboeren met een naar gevoel de kerstdagen beleven. Supermarkten worden leeggekocht, de kerstverlichting brandt in praktisch elk huis, maar bij hen is het donker. Van binnen en van buiten.Kerst is ook de tijd van bezinning. “Willen we doorgaan zoals nu”, zullen velen zich afvragen of in ieder geval moeten afvragen. Degenen, die naar de voedselbank gaan kunnen eigenlijk niet anders zeggen dan:”Nee, dat kan niet.”Het kan een kerstgedachte zijn om de zwakke broeders, die het duidelijk niet redden, te helpen bij het zoeken naar een nieuwe toekomst. Dat klinkt hard. Maar als het uit het hart komt, is een advies om te stoppen en daarbij begeleiden de weg naar bevrijding en verlossing van het lot dat ze nu dragen.