Waarom, Annechien, waarom?

Annechien ten Have stopt. Het voelt als een scheiding. Dat doet lijden.Je bent voor mij de ideale vrouw, Annechien, en je hoeft helemaal niet weg. En dan zeg je doodleuk dat je vertrekt. Dat het tijd wordt voor een nieuw gezicht.Maar, Annechien, ik wil helemaal geen nieuwe gezicht. Ik was nog lang niet op je uitgekeken. Je doet het prima. Je bent de jeugdige verstandige vrouw, die de varkenshouderij van LTO een fris gezicht gaf. Je mening deed er toe. Alle mannen verbleekten in jouw omgeving.Waarom dan de scheiding, Annechien? Had je het niet naar de zin bij de LTO? Je maakt helemaal geen vermoeide indruk. Je komt steeds weer origineel uit de hoek. Je schrijft een column, die hout snijdt. Je was het doelwit van miezerige achterbakse types, die foto’s maakten in je stal. Dat doen ze alleen maar bij mensen, waar ze echt bang voor zijn.Jij bent zo’n mens, Annechien. Ook toen toonde je weer je karakter. Ze hadden je geraakt, maar je was niet verslagen. Je toonde je boosheid, maar wel weer op je doordachte imponerende manier.En nu ga je weg. Dat gaat zeker door, want vrouwen zoals jij nemen geen besluit om later weer terug te krabbelen. Maar weet, Annechien, dat de varkenshouders treuren om je besluit. Net zoals ik.Een slechte herfst. Annechien gaat weg en Marianne Thieme blijft. Gelukkig maar met twee zetels in de Kamer. Het theekransje van Marianne en Esther Ouwehand is gelukkig klein gebleven. Mede dankzij jouw werk, Annechien.Ik zal je missen.