‘Waar was het toezicht?’

Iedereen wijst naar de directie van het slachthuis in Tielt als schuldige aan dierenmishandeling. Maar waar was het toezicht dan? Het ministerie zit minstens zo fout als het slachthuis!Als gewezen slachthuisuitbater twijfel ik toch ernstig of het goed is om niet te gaan staan achter streekgenoot De Brauwer, de eigenaar van het slachthuis DeBra in Tielt (B.). De manier waarop deze zaak wordt uitgevlooid vind ik beangstigend. De dierwelzijnsactivisten van Animal Rights hebben een compilatie gemaakt van beelden die gemaakt zijn gedurende een periode van anderhalve maand. Hoe meer ik over deze zaak zie, hoe meer vragen ik ga stellen.‘Over de hele slachtbaan dient een veearts-keurder te waken. Waar zat deze?’Toezicht door dierenartsen lijkt te ontbrekenDe dieren werden van vrachtwagens getrokken omwille van gebroken poten en kapot ingedeukte bil. Dat is niet de fout van De Brauwer maar van de vervoerder. En by the way, bij iedere aanlevering moet er worden toegezien door een veearts-keurder. Die beslist! En waar zat deze?Over de hele slachtbaan dient een veearts-keurder te waken. Waar zat deze? Hoe kon die akkoord gaan met onverdoofd slachten? Lees ook: Slachthuis in Tielt moet stoppenZwijgenUit ervaring weet ik dat je als eigenaar van een slachthuis dient te zwijgen en te luisteren naar de staatsveeartsen. Bouw je een slachthuis, dan beslissen zij of de installatie en wijze van inplanting zal voldoen. Het enige wat je moet doen is vele honderdduizenden euro’s investeren en voor de rest: zwijgen.‘De veevoederlobby is een gesloten wereld waarin alles draait om macht, omzet en winst.’Teken van aloude strijd binnen de sectorHier komen mijn inziens nog andere toestanden naar boven. De Brauwer zit in de klem van de oeroude West-Vlaamse Bio-industrie. Deze was van oudsher in handen van goed menende West-Vlaamse boeren. Door de al jaren heersende crisis in de sector zijn de meeste bedrijven in handen gekomen van de veelal West-Vlaamse veevoederlobby. Dat is een gesloten wereld waarin alles draait om macht, omzet en winst. Dat dit ooit eens zijn limieten zou voelen, was al lang te voorspellen. Gisteren, donderdag 23 maart, heeft dit dan ook zijn hoogtepunt bereikt met de aangekondigde sluiting van het abattoir. Uiteindelijk zal dat zeer schadelijke gevolgen krijgen voor de weinige resterende Vlaamse varkenshouders.‘De hoofdveearts zou men onmiddellijk aan het schavot moeten zetten en de minister van dierenwelzijn erbij.’Politiek reageert verkeerdHet jammerlijke is dat politiek Vlaanderen weer eens verkeerd reageert. De minister van Welzijn is verantwoordelijk voor zijn keurders en die deden hun werk niet. Door deze keurders uit de wind te houden, zet hij zichzelf uit de wind. De hoofdveearts zou men onmiddellijk aan het schavot moeten zetten en de minister van dierenwelzijn erbij. Maar dat doet men niet. Is het nu het ministerie van dierenwelzijn of van volksgezondheid? Een typisch Vlaamse tweestrijd waarvoor West-Vlaams kapitaal wordt geofferd en die honderden West-Vlaamse families vele slapeloze nachten zal bezorgen.‘Voor € 50.000 per maand doe ik het nog niet.’Directeur slachthuisDe sector is kapot, ik zei het al in 2010 en wat overblijft vernietigt zichzelf in de zoveelste drang om te overleven. Voor mij hoeft het allang niet meer. Directeur van een slachthuis? Voor € 50.000 per maand doe ik het nog niet. Je wordt net zo mishandeld als deze dieren. Aan de ene zijde door de wetgeving en het gezeur van de veearts-keurderskanselarij, aan de andere kant door de afzetmarkt waarvoor het vlees altijd te duur is.BureaucratenBelgie moet zich dringend gaan beraden op het toezicht in de slachterijen door de staatsveeartsen. Vroeger werd dat uitgevoerd door de veearts van de streek, die naast zijn taak bij de boeren, enkele uren bijkluste als keurder in het slachthuis. Die veeartsen leefden voor hun beroep. Het zat in hun hart en nieren. Vandaag is hun taak in het slachthuis overgenomen door bureaucraten die niet eens in staat zijn zelfstandig een keizersnede uit te voeren en die zich schuil houden in het warme kantoor achter een bakje koffie. Varkens uit brandende vrachtwagenVorig jaar was ik er getuige van hoe een vracht dieren gelost werd uit een vrachtwagen die brand gevat had tijdens het transport. De dieren hadden drie kwartier in stomende, toxische rook doorgebracht voor ze aankwamen bij het grootste slachthuis in zijn branche in België. Daar werden ze onder toezicht van de veearts-keurder gesorteerd, waarna de levende dieren alsnog aan de slachtlijn belanden. De eigenaar van dit slachthuis was erbij en zweeg. Logisch want de staatsveearts-keurder deed zijn werk, maar dat deed hij niet goed, waarvoor hij – mijn inziens – 100% verantwoordelijk is.