‘Twee keer dezelfde fout bij herinrichting natuur’

Grootschalige herinrichting van de natuur gaat op maatschappelijke weerstand stuiten.Vanwege de corona zijn veel van mijn sociale contacten stilgevallen. Ik hoef plotseling niet naar het buitenland of naar de Randstad. Ook in het dorp gebeurt niets en alle vergaderingen en bijeenkomsten zijn weggevallen. Daarom hebben we een taak opgepakt die even was blijven liggen, het controleren van wandelroutes. Dat is namelijk vooral lopen op plekken waar niemand anders loopt en dus kan dat gewoon doorgaan._{Lees verder onder foto}Hoogveengebied het Amsterdamscheveld. - Foto: Dirk StrijkerBeetje verdwaaldRecent hebben we een route nagelopen bij Barger-Oosterveen, achter Klazienaveen. Een deel van de route loopt door het Amsterdamscheveld. Dat is een hoogveengebied waar natuurorganisaties proberen de verdroging van het veen tegen te gaan. Volgens een collega die verstand heeft van hydrologische ecologie wordt daartoe rond de € 50 miljoen verspijkerd. Ik kan u zeggen, dan blijft er van de bestaande wandelroute weinig over. Ik dacht het gebied goed te kennen. We hebben er door de jaren heen vaak gefietst en gewandeld, maar nu voelde ik me er een beetje verdwaald. Grote stukken staan onder water, door verhoging van het waterpeil of door afgraving. Er zijn duizenden, misschien wel honderdduizenden tonnen wit spuitzand in het gebied gebracht om grote, rechte, brede dijken te bouwen. Naar ik aanneem om de waterstand beter te regelen. Ik werd er behoorlijk chagrijnig van. Maar misschien was ik dat al vanwege de coronaEcologen zijn meestal tegen ‘gebiedsvreemd’ water, gebiedsvreemd zand schijnt geen probleem te zijn. Voor die nieuwe dijken is eerst de veenlaag weggegraven; die ligt nu oneerbiedig op grote hopen in het veld. Over sommige dijken zijn rechte betonnen fietspaden aangelegd, de oude kronkelige schelpenpaadjes zijn niet meer. Ook het tracé van het smalspoor van Erica naar Schöninghsdorf in Duitsland is grotendeels onder zand verdwenen. Je hoeft geen landschapshistoricus te zijn om te begrijpen dat dat later betreurd gaat worden._{Lees verder onder foto}Betonpaden in Bargerveen. - Foto: Dirk StrijkerMaatschappelijke weerstandDe huidige toestand doet in alles denken aan de uitvoering van de grote ruilverkavelingen in de jaren zeventig. Ook daar werd het landschap helemaal op de kop gezet voor optimale waterbeheersing, bereikbaarheid en productieomstandigheden. Hier gebeurt nu precies hetzelfde, maar dan niet met landbouwproductie, maar met ‘natuurproductie’ als doel. De grote ruilverkavelingen stuitten toentertijd op veel maatschappelijke weerstand. Sinds die tijd staat de moderne landbouw er minder goed op. Daar zouden provincies en Natuurmonumenten eens goed over moeten nadenken. Wat nu in het Amsterdamscheveld gebeurt, en overigens ook op andere plekken, gaat vroeg of laat tot maatschappelijke afkeer leiden. Ik werd er tenminste behoorlijk chagrijnig van. Maar misschien was ik dat al vanwege de corona. Tegen de ruilverkaveling Rolde-Anloo is ooit een pamflet verschenen met als titel Moet dit zo doorgaan? Dat vroeg ik mij nu ook af in het Amsterdamscheveld.