Rare jongens, die Eifelaars

In sommige kleine Eifel-dorpjes kunnen de mensen erg gesloten zijn. Dat is voor buitenstaanders behoorlijk lastig.Laatst ging op zondag de deurbel. Ik verwachtte bezoek, dus deed met een brede lach de deur open. Daar stond op zijn paasbest gekleed, zoals ik hem noem, een gemeenterat in schaapskleren. Een gemeenteraadslid, dat diverse keren had beweerd dat hij ons had geholpen, ons veel ‘beloftes’ deed en benadrukte dat we daar wel heel dankbaar voor moesten zijn. Veel later hoorden we bij de verbandsgemeente dat het tegendeel waar was.De man keek me met een blik van diepe verachting aan en vroeg of ik iets over had voor de Duitse oorlogsgraven. Poeslief vroeg ik hem of het ook voor de Nederlandse graven bestemd was. Zijn antwoord niet afwachtend liep ik naar binnen, haalde wat kleingeld en gaf het hem. We wonen tenslotte in Duitsland en in het oorlogsgraf hier liggen alleen kinderen van zes tot negen jaar oud die van school op weg naar huis door de Engelsen zijn doodgeschoten.IJzig keek de man me aan en vroeg met zo weinig mogelijk woorden of ik mijn naam en handtekening wilde zetten. Geen bedankje kon ervan af. Ik heb me ingehouden en M. Vos neergezet, hoewel ik liever ‘Familie Bock’ had geschreven. We hebben bij verschillende instanties gehoord dat de gemeenteraad ons beschrijft als stijfkoppige bokken en erger. Dat verklaart dat mensen die ik helemaal niet ken mij zomaar, zonder enige aanleiding, op de Duitse manier mijn plaats willen wijzen. Toen het gemeenteraadslid wegliep, zei ik nog iets. Hij draaide zich om en blafte ‘Bitte?’, waarop ik herhaalde ‘Danke für die freundliche Frage, für die Freundlichkeit’ (Bedankt voor de vriendelijke behandeling). Met een grauw als antwoord liep hij naar zijn auto.Gesloten gemeenschap
Wat de meeste Nederlanders die verliefd zijn op de Eifel niet weten, is dat in sommige kleine achtergebleven Eifel-dorpjes de mensen erg gesloten kunnen zijn. Als buitenstaander moet je wel heel veel meebrengen wil men je accepteren zoals je bent. Meerdere Eifelaars hebben dat beaamd.In het begin lopen mensen de deur bij je plat en vragen je de oren van het lijf. Op een gegeven moment kom je er achter dat zij alles van jou weten, maar jij helemaal niets van hen. Zodra men niet beter van je kan worden of je tegengas geeft, leer je de mensen pas echt kennen. En helaas niet op de manier zoals je graag zou willen.Vriendelijkheid leidt tot argwaan
Mensen hebben me wel eens gewaarschuwd: ‘Monique, jij bent gewoon vriendelijk, maar de mensen krijgen bij vriendelijkheid argwaan. Dat zijn ze niet gewend. Wie vriendelijk is, wil iets van de ander. Er zit altijd iets achter’. Na een aantal keren behoorlijk mijn neus te hebben gestoten weet ik dat ze gelijk hadden. Laatst is er nog een tv-uitzending geweest over ons dorp en het dorp ernaast. Een criminologe legt in dit stukje uit de film (duurt 36 seconden) haarfijn uit hoe piepkleine dorpjes als de onze in elkaar zitten.Geen liefde in de Eifel?
In het Eifeler Platt, de streektaal van de Eifel, bestaat het woord ‘liefde’ niet. Het woord liefde kom je toch overal tegen, ook in de Eifel, denk je dan. Maar telkens weer wordt er nee geschud. ‘Dat get et net’, zeggen de mensen die Eifeler Platt spreken. Het woord liefde komt gewoon niet voor in het dialect van deze streek.Scheldwoorden genoeg
Echter, als een Eifelaar kwaad op je is, dan kan hij in ‘Roaserei’ raken en je ‘haaßen wie de Pest’. Degene op wie een Eifelaar boos is kan zich beter goed warm aankleden, wordt er dan gezegd. Scheldwoorden in het Eifelplatt zijn er meer dan genoeg. Maar woorden over tedere gevoelens? ‘Die Oarbischt iwa Daach holt bis an'd Deistert een an Schacht. Do bluw kän Kraft viel Wierda ze valearn’, is de tekst van een liedje. (Er werd gewerkt van zonsopgang tot zonsondergang, er bleef geen kracht over om veel woorden te verspillen). ‘Het leven in de Eifel was hard, dat heeft de mensen gevormd.’ Dat zijn de woorden die ik telkens weer hoor. Het veiligstellen van het levensonderhoud was het belangrijkste. Er was geen tijd voor romantiek of voor sentimentalisme. Tja...Liever buiten de bebouwde kom
Wat ik wil benadrukken is dat wij gewoon heel veel pech hebben gehad. Als we het over konden doen, zouden we voor de zekerheid voor een Aussiedlerhof, een boerderij buiten de bebouwde kom, gaan. En in de buurt van een groter dorp, of een dorp waar meer mensen van buiten de Eifel wonen. Voor een Nederlander is het soms moeilijk, die bemoeizucht en die controle. Ik weet echt niet wat de buren de hele dag doen, maar ik heb gehoord dat ze elke stap die wij zetten bijhouden.Te Nederlands?
De grootste belediging is dat je voor ‘faul’, lui, wordt uitgemaakt. Hoor je dat een dorpeling over een ander zeggen, dan weet je dat er iets is voorgevallen. Jaren geleden gaf een uit de stad afkomstige  vrouw die verderop in de straat woont de goedbedoelde raad: ga niet ‘s middags maar om 11 uur ‘s morgens of liefst vroeger buiten poetsen; je ramen lappen. Laat je zodra je iemand op straat ziet vooral zien. Doe druk, ga met emmers rammelen of blaadjes rapen. Dan kletsen ze ook niet over je, dat je lui bent bijvoorbeeld. Juist dat laatste had de Ortsburgemeister al over haar gedaan, maar dat wist ze niet. Het advies werkte op mijn lachspieren. Misschien blijf ik gewoon te Nederlands?