Producent moet beter in beeld

Het product vlees is ondanks alles geliefd, maar de producenten nog niet.De vleesconsumptie is afgelopen jaar weer verder gestegen. Vlees zit dus in de lift. Ondanks de klimaatconferentie in Kopenhagen, waar vleesproductie in de verdachte hoek zat. Ondanks verwoede pogingen binnen de culturele elite om het vegetarisme aantrekkelijk te maken. Ondanks de discussies over megastallen, MRSA, en de mogelijke gevolgen van intensieve vleesdierhouderij voor de gezondheid. Vlees eten zit nu eenmaal diep in onze cultuur en mensen zijn eraan gehecht. Dat is ook de conclusie van een Wageningse wetenschapper die promoveerde op een onderzoek naar de niet lopende verkoop van vegaburgers en andere vleesvervangers.

Vlees blijft dus gewild. Het gekke is dat de waardering voor de vleesproducént achterblijft. Vooral varkenshouders hebben in Nederland een slechte pers. Het lijkt wel of elke aanleiding wordt aangegrepen voor kritiek; soms steekhoudend, vaak ook niet. Er lijkt bovendien weinig begrip van het economische belang van de sector. Er zijn zelfs nog steeds invloedrijke mensen die vinden dat de houderij beter het land uit kan, net als eerder de textielindustrie.

Met een zwak imago valt op zich best te leven. Maar op cruciale momenten wreekt het zich. Bijvoorbeeld als de gemeente vergunning moet geven voor een nieuwe stal. De strijd die dan losbarst, telt eigenlijk alleen maar verliezers: ofwel de boer die zijn toekomst gedwarsboomd ziet, ofwel de omwonenden die met een nieuwe buur komen te zitten die ze niet begrijpen en niet vertrouwen.

Dat moet anders. Het pleidooi voor betere communicatie vanuit de sector van de nog verse productschapsvoorzitter Steven Lak verdient daarom alle steun. Mensen moeten begrijpen dat Q-koorts geen varkensziekte is. Maar ze moeten ook serieus genomen worden als ze bang zijn voor stank of hun gezondheid. Als je onderneemt in een dichtbevolkt land, hoort een goede communicatie er onverbrekelijk bij.