Problemen in Vietnam (2)

De Vietnamese varkenshouder houdt zich niet bezig met ammoniak of staltemperatuur. Hij laat alles over aan de natuur. En met succes.Het varkensbedrijf van mevrouw Hien, dochter van de directeur van veevoerfabriek Thanh Loi, was gevestigd op haar rubberplantage van 50 hectare. Het bedrijf bestond uit verschillende open stallen voor zowel zogende als dragende zeugen. In totaal waren er 300 dieren, er werd gewerkt aan uitbreiding naar 1.000 zeugen. Op een kleine honderd meter van deze gebouwen stonden de mestvarkens, eveneens in open stallen. Er was nog net geen uitloop, zoals bij de biologische varkenshouderij.Schone, frisse stallen
De stallen konden qua inrichting zo uit Europa komen. Zowel de stal als de dieren waren brandschoon. Er waren tomen biggen van tien à twaalf per worp. Wat het meest opviel was de schone lucht in deze open stallen. Er waren geen hoestende varkens of biggen. Nee, de dieren hadden het goed op streek, ze lagen rustig in de schaduw en kwispelden met hun staart.Nette voerconversie
Na zoals dat hoort de nodige veren te hebben uitgedeeld, vroeg ik maar eens hoeveel kilo voer de mestvarkens verorberden voor ze de 100 kilo hadden bereikt. Het antwoord was duidelijk: 2,2 kilo per kilo groei. Dat leek me een net resultaat. Gezien de situatie van schone, zuivere lucht en voer en water naar behoeven kon dat ook goed mogelijk zijn. Ik vergeleek het met de voederconversie die we in Nederland halen met onze wel zeer luxe uitgevoerde stallen en super doorgefokte rassen.Mest in gaten in de grond
Wat de Vietnamezen nog niet als een probleem zagen, maar ik wel, was de mestopslag. Mest gaat in open bassins, of liever gezegd gaten in de grond en wordt daar met het spoelwater in gedumpt. Deze prut hier weer uit halen, is nagenoeg onmogelijk. In de droge periode droogt het snel in en in de regentijd zal het wel één grote strontplas worden waar je niet zonder levensgevaar bij kunt.Paddocks
Toch is de vraag: hoe kunnen we de mest gebruiken voor plantaardige productie? Betonnen mestsilo’s kunnen een oplossing zijn, maar dat werkt kostprijsverhogend en dan moet er alsnog materiaal komen om de mest te verspreiden. In de stal composteren is een simpele oplossing, mits dit hygiënisch mogelijk is. De ondernemers denken er ook over de niet-zogende zeugen en mestvarkens in paddocks te houden, die ze eventueel na één of twee mestrondes kunnen gebruiken voor groenteteelt. Dit betekent weinig of geen mestprobleem en minimale bouwkosten voor eenlingboxen. Die boxen zijn er nu nog voor alle zeugen, de dieren vertoeven er 365 dagen per jaar in.Managementprogramma
Om meer inzicht te krijgen in welke zeugen en welke beren de meeste biggen per worp opleveren heb ik mevrouw Hien aangeraden een managementprogramma aan te schaffen waarin alle technische data worden bijgehouden. Zo is op eenvoudige en snelle wijze inzicht te krijgen in wat er in de stal gebeurt en wordt selectie van nieuwe zeugen adequater.Niets te ruiken
Natuurlijk zouden de ondernemers zeugen en beren kunnen importeren uit bijvoorbeeld Nederland, maar wie garandeert dat deze dieren het in de tropen net zo goed doen als in Nederland in hun stallen met alle technische toeters en bellen om de temperatuur te regelen en de ammoniaklucht, CO2 en ademdampen af te voeren? Dat doet de Vietnamese boer niet. Hij laat het over aan de natuur en met succes, zo te ruiken. Eigenlijk is er niets te ruiken. Nitraatuitstoot is volgens mij een wassen neus. Er groeiden overal rond de stallen bomen en planten zonder een spoortje van nitraatverbranding.Op kosten jagen
Worden Nederlandse varkenshouders bang gemaakt en op kosten gejaagd om zo de economie aan de praat te houden? Of is het echt waar dat alle stalluchtjes levensgevaarlijk zijn voor burger, buitenlui en milieu? Of hebben we echt een grote varkensdichtheid? Hiervan was in het gebied waar ik was in Vietnam geen sprake.