Piketpaal

Waar werd de kiem van de financiële crisis gelegd?Om bovenstaande vraag te beantwoorden, moeten we terug in de tijd. Heel ver terug, tot het moment dat God de mens schiep. We kennen allemaal het scheppingsverhaal waarin God op de laatste dag de mens heeft geschapen. Dit verhaal is ten dele waar. God schiep niet één mens, hij schiep de verschillende mensen met ieder hun eigen levensstijl en levens filosofie. Aan de hand van dit scheppingsverhaal kunnen we achterhalen wie de crisis heeft veroorzaakt.Het scheppingsverhaal
Lang, heel lang geleden schiep God hemel en aarde en toen die af waren, schiep hij de mens. Gezien het mentaliteitsverschil tussen de verschillende volkeren moet hij ze wel apart geschapen hebben. Op deze theorie is dit scheppingsverhaal gestoeld.Op een dag loopt God over de aarde en denkt: het is tijd voor een nieuwe en laatste grote creatie. Die noem ik MENS. God liep in Afrika, maakte van de donkere modder aldaar een poppetje en blies er leven in. Het mannetje ging op zoek naar en mooie stok en maakte een speer om mee te jagen, want het had honger. God zei tot zichzelf: “Het is goed, dit is mijn bedoeling. Hij zorgt door de wildstand op peil te houden voor zijn eten en evenwicht in de natuur.”
God wandelde verder. Hij kwam aan de oever van de Tigris, maakte van de klei een poppetje, blies er leven in en daar ging de eerste nomade op zoek naar schapen om de steppe te bewonen. God zei: “Het is goed, het lam zal hem voeden en hij zal de ooien en rammen beschermen tegen wolven en de woestijn voor verdorring behouden.”
God ging verder en kwam bij de gele rivier. Van de gele aarde maakte hij een poppetje, blies er leven in en zie, het mannetje begon direct de aarde te bewerken om zijn voedsel te verbouwen op deze rijke bodem. God zei: “Dit is goed, dit heb ik bedoeld.”
God trok verder en kwam in wat nu Amerika is. Aan de oevers van de Red River maakte hij uit de steenrode bagger een poppetje, blies er leven in en zie, de eerste indiaan ging op zoek naar een tak, een pees en pijlen om zijn bizon te verschalken. Zo is het goed, vond God. “Deze indiaan zal in evenwicht leven met het land en de dieren. Dit is de bedoeling.”Nog één creatie
God was tot zover erg tevreden met de door hem geschapen mensen en dacht: nog één creatie aan de kust van het land dat eens Europa zal heten. Eenmaal aangekomen in de loodzware klei aan de wadden boetseerde God met veel moeite een poppetje en blies er leven in zo als hij met andere had gedaan. Tot zijn verbazing ging dit poppetje niet op pad om te doen wat God verwachtte. Nee, het draaide zich om naar God, stak zijn duimen achter zijn bretels en sprak de volgende legendarische woorden tot God: “Wie bist du en wat most du op mien land? Wolst du wel eis maken das du van mien land komst.” God stond perplex, dit had hij niet bedoeld. Dit zou hij nooit gewild hebben. Hoe kon hij dit nog stoppen?Eigendomsrecht
De tijd leerde dat dit mannetje en zijn nazaten niet te stoppen waren. Dit mannetje was de eerste aardbewoner die de grond waarop hij door zijn schepper was neergezet als zijn eigendom beschouwde. Een eigendomsrecht dat, zo bleek later, zou leiden tot de uitvinding van de piketpaal.Aarde verdelen
De grenspaal werd gebruikt om de aarde te verdelen onder de nazaten van deze eerste Europeaan. Dat leidde tot een enorme uitbuiting van de wereld en het opsouperen van alle aardse rijkdommen die God voor alle mensen had geschapen. Zelfs de jacht door het Afrikaanse mannetje op zijn voedsel (wilde dieren) werd hem verboden door de piketpaalmens. De eigenaar van de piketpalen wilde de laatste wilde dieren en planten beschermen om aan God zijn goede bedoelingen met Gods schepping te tonen.IJver en werklust
Enkele jaren geleden kreeg de piketpalenbezitter wroeging. Hij wilde de andere schepselen mee laten delen in de rijkdom der aarde. Een rijkdom die naar bleek op een einde liep en nooit kon leiden tot een gelijke rijkdom op het niveau van de nazaten van de piketpaaluitvinder. Daar kwam bij dat de nazaten van het gele mannetje eindeloos veel ijver aan de dag legden en hun deel van de laatste rijkdom opeisten. Met succes.  Zij wisten dat ijver en werklust eens zullen leiden tot grote rijkdom.
De piketpaalmens kon niet wedijveren met deze werklustigen, vooral niet omdat ze overal te pas en te onpas hun  piketpaaltjes om zich heen plaatsten. Hun broodnodige samenwerking kwam niet verder dan elkaar bezighouden, zonder enige productieve waarde. Hun geld verdween naar de ijverige nazaten van het gele mannetje, dat geen piketpalen kende, zonder dat ze het in de gaten hadden.