Ora et Labora

Het is zondag. Ik heb net mijn moeder en zusje uitgezwaaid op het vliegveld en rijd door de stad weer terug. Het valt me op hoeveel mensen er bij de kerken buiten staan.Met bloemen en takken. Misschien de orthodoxe openluchtversie van de palmtakkenwijding? Maar goed dan dat het sinds weken weer stralend weer is.

Onbewust gaan mijn gedachten terug naar de Palmzondagen uit mijn jeugd. Met een versierde palmstok met de hele klas in optocht naar de kerk. In nieuwe zomerjas uiteraard. Want in mijn herinnering scheen altijd de zon. Net als nu. Alsof inderdaad de lente pas echt op Palmzondag begon. Het verbaast me dan ook niets dat het ei symbool is geworden voor Pasen. Het begin van iets nieuws. Van een nieuw kerkelijk jaar. Van nieuw leven dat ontspruit.

En zo belanden mijn gedachten bij de mais die we komende week gaan zaaien. Waarbij we ook hopen dat daar iets moois uit zal ontspruiten. Het is toch ons belangrijkste voer. We hopen op vruchtbaar weer dus. Maar er echt voor bidden, nee dat niet. Niet zoals onze voorouders, die de goden gunstig stemden en achteraf dankten voor een goede oogst. Hoewel ik best geloof dat er heel wat boeren zijn die dat nog wel doen. Voor wie het geloof ook binnen het bedrijf een plek heeft.

Ik krijg nog altijd het kerkblaadje van onze parochie thuis en daarin stond het logo van het nieuwe samenwerkingsverband van onze parochie met tien andere. Een kruis op twee heuvels, die Gods akkers voor stellen. Om de hechte band aan te geven met de agrariërs in de elf parochies.

Mooi vond ik dat. Want als boer of tuinder ben je inderdaad als geen ander zo nauw betrokken bij het nieuwe leven, God’s schepping of hoe je het noemen wilt. ’Ora et Labora’ stond niet voor niets op de voorgevel van een grote boerderij waar ik vroeger altijd langs fietste: Bidt en Werkt.

Een beweging aan de kant van de weg haalt me uit mijn dagdroom. Ik zie een zondagse jurk over een tuinhek hangen om een illegale tak te bemachtigen. Haha! Palmzondag op z’n Roemeens. Ora et Labora. Bidden en hard werken. Dat kunnen ze hier wel. Maar wel op hun eigen manier.