‘Op je 60e met pensioen, wat een luxe’

Dirk Dekker geniet na zijn 60e van zijn pensioen, maar heeft wel een bezwaard gemoed.Er is altijd wel wat. Van stikstof tot fijn stof en van oprukkende woningbouw tot bedreigende natuuruitbreidingsplannen; het gaat altijd ten koste van de ondernemersruimte van boeren. En dan loopt de afzet van de varkens ook nog eens spaak. Eerst doordat grote slachterijen zoals Tönnies gedwongen dicht gaan en daarna doordat de afzetmarkt instort. China ziet immers ‘even’ af van inkoop van bijprodukten als koppen en poten van de belangrijkste slachterijen. Ook het vlees hoeft de belangrijkste afnemer even niet meer. Wie had dat in februari verwacht? Ja, een keer lagere prijzen, dat is logisch, maar zeker niet zo snel en zeker niet wegens een ziekte die in China toen al volop rondging. Regering laat sector barstenHet is misschien niet aardig om te zeggen, maar ik ben er mooi vanaf. Ik hoef me geen zorgen meer te maken en toch raakt dit alles me diep. Dat de markt tegenzit, dat kennen we. Maar erger is dat onze regering u gewoon laat barsten. Ik voel me ook een beetje schuldig omdat ik nu gewoon alle dagen kan uitslapen. Op je zestigste met pensioen, wat een luxe. Die rust is onvoorstelbaar. Het is op en top genieten, zittend in het zonnetje onder de overkapping bij het zwembad. De robot is onder water aan het stofzuigen, of moet je dat schrobben noemen? Wat een rijkdom, hoeveel geluk kun je hebben. Ik ben nu bijna 61 en ik hoef niet meer te werken. Leeftijd is iets heel raars. Toen ik nog een kind van een jaar of 10 was, kwamen de ooms en tantes op verjaardagsvisite. Wij als kinderen vonden dat al hele oude mensen. De ooms waren destijds ergens midden 40 jaar oud en zaten allemaal strak in het zwarte pak en de tantes waren ook donker gekleed. Het leek wel of ze altijd in de rouw waren. Ik vraag me wel eens af of ze zich ook oud voelden.Stoppen is ook ondernemen en geloof me: het is het meest moeilijke dat we ooit hebben gedaanDaar heb ik in ieder geval helemaal geen last van. Ik loop nu 3 keer in de week hard en het is heerlijk. Het doel is om ooit een halve marathon te kunnen doen. Dan moet ik wel 21 kilometer kunnen halen. Voorlopig is het rustig aan opbouwen, want om blessures zit ik echt niet verlegen. Tijdens het rennen kan ik goed nadenken en dan passeren al die bedreigingen die tegenwoordig als boer op je afkomen de revue. Als jonge vent schudde ik een keer mijn kop om zulke bedreigingen en ging ik weer aan het werk. Daaraan merk ik wel dat ik niet zo piep meer ben. Ik kan me er echt druk om maken; al die ellende vanuit het Haagse. Ik bewonder de ex-collega’s die gewoon vol gas blijven gaan en hun schouders eronder blijven zetten. Dat moet ook zo. Den Haag mag ons er nooit onder krijgen. Duim omhoog voor jullie. Maar ook de boeren die er een streep onder zetten, verdienen ons respect. Stoppen is ook ondernemen. En geloof me: het is ook het meest moeilijke dat we ooit gedaan hebben.