Niet duurzaam

Duitse varkenshouder loopt achter. Wij zijn de Duitsers qua geuremissie ver vooruit.Onlangs was ik in Vechta, een vriendelijk stadje in Duitsland, centrum van de Duitse varkenshouderij. Vechta is de zetel van stal-inrichter Big Dutchman, ooit opgericht door twee Nederlanders in de VS en uiteindelijk in Vechta beland. Het stadje heeft een universi-teit, waar merkwaardigerwijs nauwelijks aan landbouw wordt gedaan, maar wel aan pedagogiek en ook aan geografie. De plaatselijke geografen organiseerden een interna-tionaal congres over de globalisering van het platteland.
Bij het binnenrijden van Vechta rook ik een penetrante varkens-lucht. Ook in het universiteitsgebouw rook het naar varken, en in mijn hotel, en in het restaurant, een paar kilometer buiten Vechta. Nee, dank u, ik heb er geen Spaanse komkommer gegeten. Toen we er voor ons avondmaal arriveerden, stelde een collega vast dat er al aan onze schnitzel werd gewerkt, dat kon je wel ruiken.Toen in het restaurant een raam werd opengezet, kwam ook daar de stank binnengewaaid.
De stankoverlast werd het gesprek van de avond. Plattelands-wetenschappers hebben doorgaans een warm gevoel voor de landbouw, maar de geur was hier wel erg overheersend. Een Britse collega, niet de minste, stelde vast: ‘This is unsustainable production’, niet duurzaam dus. Een ander zei dat Vechta in een mooi landschap lag, maar dat hij nu begreep waarom het hotel zo goedkoop was. ‘Toeristen komen hier maar één keer’.
Ik kom wel eens in het Brabantse land, waar we nog veel meer varkens hebben dan in Vechta. Toch stinkt het bij ons minder. Het heeft wat gekost en we zijn er nog lang niet, maar duidelijk is dat we in geuremissies de Duitsers een stuk vooruit zijn. Dat is maar goed ook, de varkenshouderij ligt al voldoende onder vuur via dierenwelzijn, megastallen, verdwijnend oerwoud en nog zo wat. Als de sector een plaats wil houden in ons overbevolkte land, zal ze het recht op productie steeds weer moeten verdienen. Stankoverlast als in Vechta is daarvoor de dood in de pot.