Mijn partij bestaat niet

Woensdag gaan we stemmen. Maar wat? Ik heb het nog nooit zo moeilijk gevonden als nu. Want mijn partij bestaat niet.Als ik zou kunnen winkelen in de Partijprogramma’s zou ik het plattelandsgevoel van het CDA kiezen. De duidelijkheid van de VVD en de zorg voor de zwakkeren in de maatschappij van de PvdA, het doordachte commentaar van Femke Halsema van Groen Links en de vernieuwende beweging bij D66. Met de SP heb ik niet zoveel, alhoewel ik die nieuwe Emiel Roemer wel een toffe peer vindt. Geert Wilders is goed als luis in de pels, maar moet niet te groot worden.

Maar wat stem ik dan? Net zoals vele anderen in de boerenwereld de VVD? Ik weet het niet. Het is een soort proteststem. Tegen het CDA. Daar zijn we de afgelopen periode niet gelukkig mee geweest. Minister Verburg is wel een boerendochter, maar het gevoel voor de boeren heeft ze niet over kunnen brengen. En dat terwijl het CDA nadrukkelijk wil staan voor normen en waarden, minder hufterigheid en meer hoffelijkheid. Dat hebben de boeren de afgelopen periode niet zo ervaren. Naast onmogelijke regelingen ook standpunten, die sterk beïnvloed waren door Marianne Thieme. Deze was sterker dan Verburg. En dat stak ons als boeren.

Dus, als protest maar niet meer op het CDA stemmen? Lijkt me ook niet goed. Vooral niet als we kiezen voor de VVD. Dan wordt de liberale wind nog sterker. En kunnen we fluiten naar geld uit Brussel. Dat geld sleept ons nu mooi door de crisis heen. Woensdag dus stemmen met verstand. Het kan best zijn dat ik het gevoel van een hakkelende onzekere CDA met en zwakke minister van Landbouw maar even vergeet. Tenminste achter het gordijntje van het stemhokje.