Maisoogst met hindernissen

De Russische maisoogst is er een waar wij Nederlanders met grote ogen bij staan te kijken. De logistiek is een ramp en de topmachines leveren bar slecht werk.De oogst van snijmais gaat net als bij ons met een hakselaar en diverse transporteenheden. Het verschil zit in de hakselaar. De Russische Don kost minder dan een importhakselaar, maar het werk dat hij levert lijkt er echt niet op.
Voor mij was het acceptabel, omdat ik laat in het seizoen was en gelukkig over een PZ-aanbouwhakselaar beschikte. Deze laatste levert uitstekend werk, ondanks zijn hoge leeftijd. Door nu de mais van beide machines te mengen ontstond nog een redelijke kuil.Russen zien het verschilZelfs de Russen, die nauwelijks maiskuil kennen, waren er van overtuigd dat hier weer eens het bewijs was geleverd dat de Russische techniek echt niks is. De foto's laten duidelijk het verschil zien tussen de Don en de PZ.
Voor mij is de keuze niet zo moeilijk, al was het alleen al het verschil in investering. Geen Don op mijn erf. Geef mij maar een trekker met achteruitrijdinrichting en een Westerse aanbouwhakselaar.

Beide machines doen 30 – 40 ton per uur als er voldoende transport beschikbaar is. Dit transport was echter ook weer een probleem. Mijn rechterhand, die het transport had geregeld bij de buren, bleef erbij dat een derde wagen geen nut zou hebben. Met twee wagens was het transport echter vol bezet. Dat de hakselaar stil zou staan, kon hij niet geloven.

Dit gebeurde natuurlijk wel en betekende een aanzienlijk capaciteitsverlies. Het gevolg was dan ook dat zijn planning van 1 hectare per uur niet gehaald werd. Erger nog, het betekent ook dat we uiteindelijk duurder uit zijn. Als hij hier maar van leert is het goed.Logistieke problemenEen ander voorbeeld van logistieke problemen: de Don stond na een paar uur met een gebroken waterslang. Deze is alleen te krijgen in de stad 80 kilometer verderop. Denk je: wat is nou 80 kilometer? Wel, dat is een tijd van 24 uur. Eerder was de slang niet aanwezig.

Om 12 uur die middag kreeg ik te horen van mijn chauffeur: “Ik heb nog één zo’n speciale breekbout.” Op dat moment sloeg me de angst om het hart: in een halve dag drie stuks verspeeld, hoe loopt dat af? Ik heb direct naar Nederland gebeld omdat ik wist dat mijn directeur daar een bespreking had en ‘s avonds terug zou vliegen. De volgende middag 13 uur had ik de breekbouten ter plekke.
Dit was voor de Russen toch wel het einde. Eerst zo'n oud beestje dat beter en betrouwbaarder werk leverde dan hun onvolprezen Don en dan deze service. Hiermee is het voor hen ‘lokaal is UIT.’Afrekenen met een diefDe klapper van die dag moest nog komen. Terwijl de hakselaars over het land reden, was er een Rus zo brutaal om het geoogste land over te steken en zijn plastic boodschappentas maar te vullen met geplukte kolven. Waren het verlieskolven geweest, geen punt, maar dit ging toch wel erg ver, ook voor de chauffeurs.

Hij is niet echt ver gekomen met zijn tasje, daar heb ik persoonlijk voor gezorgd. Dat was de tweede verrassing van die dag voor de Russen.Bult opbouwenDe foto's geven een beeld van de oogst en het aanrijden van de bult. Hoe gebrekkig ook in onze ogen, het werkt. Het is achteraf maar goed dat het transport te wensen over liet, anders was de trekker op de bult een trekker ín de bult geworden. Als het geheel uit de hand dreigde te lopen, hebben we de bult even vlakgelegd met de vleugelschaarcultivator, zodat het aanrijden weer regelmatig verliep en kans op wegzakken afnam.Foto's: Han van Riel