‘LTO’s toekomstvisie blijkt droombeeld’

Toekomstvisie van LTO Melkveehouderij is zeer teleurstellend, zonder keuzes en kostenplaatjes.Eind vorig jaar presenteerde LTO-vakgroep Melkveehouderij een nieuwe visie. Een groep van 24 melkveehouders met verschillende achtergronden heeft gewerkt aan Visie 2025, samen naar een nieuwe wij. Helaas is het resultaat erg teleurstellend. De melkveehouderij heeft met veel knelpunten te maken. Allereerst milieugrenzen door mest, maar straks komen daar grenzen bij voor waterkwaliteit en klimaat. Verder zijn er veel regels, van de overheid, maar ook van de zuivelfabrieken, terwijl het nut daarvan lang niet altijd duidelijk is. De maatschappij stelt voortdurend eisen, maar een beloning staat er meestal niet tegenover. Melkveehouders zoeken een toekomst voor hun bedrijf binnen de randvoorwaarden en regels die worden gesteld door overheid, bedrijven en maatschappij. Ieder probeert er zelf het beste van te maken. Daardoor zijn er tussen melkveehouders belangenverschillen en flinke discussies over extensief en intensief, grondgebondenheid, en derogatie. Voor wie is er toekomst?Tussen melkveehouders zijn er belangenverschillen en woeden flinke discussies; voor wie is er toekomst?LTO komt als belangenorganisatie op voor de leden. Met tegengestelde belangen is dat lastig. Een standpunt dat de ene groep helpt, kan de andere juist benadelen. Maar geen standpunt innemen is ook kiezen. Dan gaan de ontwikkelingen hun gang. Meestal wint dan de sterkste en gaan schaalvergroting en intensivering door. ‘Als een belangenorganisatie geen standpunt inneemt, gaan de ontwikkelingen hun gang’Daarom is het zinvol dat de nieuwe LTO-vakgroep Melkveehouderij gekozen heeft voor het opstellen van een visie 2025 door 24 melkveehouders buiten de besturen om. Het einddoel is een rooskleurig plaatje: in 2025 zijn er uiteenlopende melkveebedrijven die een goed inkomen verdienen; er is respect voor elkaar in de sector; de maatschappij waardeert de melkveehouderij; we produceren gezonde kwaliteitsproducten voor binnen- en buitenland; er is oog voor milieu, landschap, dierenwelzijn en biodiversiteit; een circulaire bedrijfsvoering staat voorop, met evenwichtsbemesting en krachtvoer uit de regio;er wordt gewerkt aan vernieuwende verdienmodellen zodat duurzaamheid ook betaald wordt. Het klinkt prachtig. Maar hoe gaan we dat dan concreet doen binnen 7 jaar? Welke bedrijven kunnen overleven? Wie kunnen aan alle eisen voldoen en ook nog een inkomen verdienen? Welke kosten brengen alle eisen met zich mee? Heeft de overheid en/of de maatschappij ook een taak in het betalen van kosten of moet de melkveehouderij het allemaal zelf oplossen? Welke mogelijkheden zijn er voor extra inkomen? Dat staat er allemaal niet in. Het is nu, helaas, een mooi droombeeld, zonder nadere keuzes én zonder kostenplaatjes.‘De toekomstvisie is nu, helaas, een droombeeld, zonder nadere keuzes én zonder kostenplaatjes’Tot slot geeft de werkgroep aan dat ze geen overeenstemming heeft over twee heikele punten: grondgebondenheid en schaalvergroting/intensivering. Die onderwerpen geeft ze door aan de vakgroep. Maar daar zitten de belangentegenstellingen, en dus de koers van de belangenbehartiging. Daarover moeten (pijnlijke) keuzes gemaakt worden. De werkgroep maakt zich te gemakkelijk af van de gestelde taak. Dit is een droombeeld en geen toekomstvisie: teleurstellend en een gemiste kans.