Kennismaken

De bergen zijn wit. De autoruiten krabben we al een paar dagen. De winterpakken zijn weer tevoorschijn gehaald, evenals het wollen ondergoed. Het is begin oktober in Nord-Østerdal, Oost-Noorwegen.Wij, Leonie en Remco Pijl en onze twee kleintjes Steven en Annelie, wonen te midden van de boeren en de bergen in het kleine dorpje Hodalen. Anderhalf jaar geleden verhuisden we vanuit Nederland hiernaartoe, in de hoop een betaalbare boerderij te vinden. Grond is hier namelijk niet duur en de boerderijen zijn vaak oud en stúkken kleiner dan in Nederland, maar zeker rendabel. Kansen dus voor ons. We zijn allebei niet van boerenafkomst, maar die droom van een eigen boerderij is niet klein te krijgen.
Aldus streken we hier neer, in de op een na grootste landbouwgemeente van Noorwegen. Dat het ook het koudste plekje van Noorwegen was, wilden we niet geloven. ‘Ach, dat moet ik nog zien!’. Dat zeggen we inmiddels niet meer, want afgelopen winter gaf de thermometer buiten toch echt enkele weken temperaturen tussen de -35 en -40 overdag aan. We zijn dus aardig afgehard.

Remco werkt als avløser bij vier boeren. Hij is een soort van bedrijfsverzorger: hij melkt, voert, repareert, controleert, alles eigenlijk. De boeren betalen hem via de medewerkerssubsidie die ze van de overheid krijgen. Ik werk in de keuken van een ziekenhuis, want onder de mensen leer ik de taal. En niet alleen dat. In anderhalf jaar hebben we heel wat meer geleerd.Goedkope grondGrond is goedkoop. Ja, met één à twee keer maaien is er ook wel een heleboel nodig. Noren zijn (in tegenstelling tot wat werd verteld) vriendelijk, sociaal en vooral hyggelig het meest gebruikte Noorse woord voor ‘gezellig’.
Oude boerderijen? Ja, zát. Maar zeker ook steeds meer grote samdrifts (maatschappen van meerdere boeren in één stal) met grote, moderne ligboxenstallen met voer- en melkrobots.
Maar kansen? Nee, toch niet. Er is wel iets kleins te pachten in je familie of als je iemand kent, of voor pachters zonder koopaspiraties. Maar wij willen zo graag vérder. Pachten oké, maar dan wel kopen na vijf tot zeven jaar. Echter, die boerderijen met voldoende volume, tussen de 35 en 40 koeien, staan gewoonweg niet te koop.Verder kijkenMet pijn in het hart zijn we dus weer verder aan het kijken. Want Noorwegen grijpt me. Ik kom er bijna niet los van, van de ruimte, de schoonheid en de gemoedelijkheid. Maar kansen moeten er wel zijn, dus staat de blik toch wat zuidelijker. Zuid-Noorwegen, Zweden of Denemarken?
In deze weblog proberen we het proces te beschrijven waar we doorheen gaan. Zoeken en vinden. Tussen alle hectiek door je kansen afwegen en je droom volgen. Maar eerst dus vanuit Noorwegen.Foto: Eleonie Pijl