Indringende film over wat dierziekte met boer doet

Wat gebeurt er met je als je veestapel besmet blijkt met een gevaarlijke ziekte? Daar gaat de Franse film Petit Paysan (kleine boer) over die vanaf komende week in de Nederlandse filmhuizen te zien is. Een recensie.De jonge veehouder Pierre runt een bedrijfje dat zelfs voor Franse begrippen al aardig achterhaald moet zijn. 26 koeien, een aftands 2x3-stands melkstalletje, het erf een puinhoop zoals je dat alleen in Frankrijk ziet.Persoonlijke band met koeienDe vrijgezel leeft samen met zijn beide ouders. Vader oogt nogal uitgeleefd, zit als een zombie aan de keukentafel; moeder is verwoed bezig om haar zoon te koppelen aan de dochter van de bakker. Maar het enige wat voor Pierre telt is zijn bedrijf en vooral: zijn koeien. Hij heeft bijna een persoonlijke band met ze.‘Zijn even domme als begrijpelijke reactie is: negeren, ontkennen, wegstoppen’Rare bokkensprongenHoe erg moet het dan zijn als er een nare ziekte uitbreekt en ruiming dreigt? Dat is voor de jonge boer niet te hanteren, zo blijkt als op een kwade dag de symptomen opduiken van een – fictieve – ziekte van het kaliber BSE of MKZ. Zijn even domme als begrijpelijke reactie is: negeren, ontkennen, wegstoppen. In die strategie maakt hij rare bokkensprongen, alles om maar door te kunnen gaan met zijn manier van leven. ‘Ik kan niks anders dan dit’, verklaart hij tegen zijn zus, de dierenarts.‘Wie legt een jong kalf in de huiskamer op de bank?’Intieme momenten met veeDe film begint als een portret van een kleine veehouder. Met veel, bijna intieme, momenten van de boer met zijn vee. Nogal onrealistisch vaak, als je het met boerenogen bekijkt. Welke boer gaat uitgebreid naast zijn koe zitten om het dier te aaien alsof het zijn hond is? Wie legt een jong kalf in de huiskamer op de bank? De regisseur weet zelf wel beter, hij is boerenzoon, de film is gedraaid op zijn ouderlijk bedrijf. Kennelijk vond hij het nodig deze romantiek wat dik aan te zetten om niet-boerenpubliek mee te slepen in het verhaal.
Hieronder een trailer van de film. Helaas niet ondertiteld in het Nederlands.Niet alles klopt met werkelijkheidOok een aantal technische details dat net niet klopt, is soms tenenkrommend. Een celgetal van 800.000 dat als verontrustend laag wordt opgevat, het voor een acteur knappe, maar toch wat klungelige melken, de erg onrealistische symptomen van de ziekte.Psychologische dramaDaar moet je overheen stappen, want daar gaat het allemaal niet om. Centraal staat het psychologische drama van de hoofdpersoon en dat is overtuigend en herkenbaar neergezet. De acteur is goed gecast, de cameraman kan rustig inzoomen op zijn handen zonder dat je denkt: die hebben nog nooit een mestvork vastgehad. De figuren om hem heen zijn soms wat vlak en stereotype, maar daardoor wel herkenbaar: de ouders, de zus, de vriendenclub. Eén vriend is een moderne boer met melkrobots en een smartphone vol data. Tegenpool van Pierre. Gelukkig maakt de regisseur hier geen karikatuur van.
Tekst gaat verder onder de foto.De filmposter. - Foto: Domino FilmsSlachtofferrolGelukkig ook is de film geen politiek getinte jammerklacht tegen ruimingsbeleid en ‘ontspoorde’ veehouderij. Sterk is het deel over een Belgische lotgenoot, die via een webcast zijn wederwaardigheden en zijn ongenoegen kenbaar maakt. Die zoekt de slachtofferrol, vermoedt dat de ziekte bewust in de wereld is gebracht om boeren uit te roeien.‘De film gaat over het menselijke drama dat een dierziekte teweegbrengt’Rampzalige ervaringMaar Pierre doet niet aan politiek, die heeft genoeg aan zichzelf. De film gaat over het menselijke drama dat een dierziekte teweegbrengt. Dat is niet voorbehouden aan Franse keuterboertjes, maar kan het leven van iedere veehouder op de kop zetten. Ziekte, ruiming, het is een rampzalige ervaring. Verstandig is het niet, maar wel begrijpelijk als je alles uit de kast haalt om daar onderuit te komen.Hier besproken: Petit Paysan, regisseur: Hubert Charuel, producent: Domino Films (90 minuten). Vanaf 23 november te zien in diverse filmhuizen.