‘Hoe graag moet je boer zijn om dit te doen?’

Beginnend aan deze column, rijden alle aardappelrooiers hier in de omgeving nog ‘gewoon’ rond. Zo ook die van ons. Af en toe dringt het spook van oogst 2019 zich alweer aan mij op.Dit voorjaar konden we een normaal jaar direct op onze buik schrijven. Lange perioden van extreme droogte en nattigheid volgden elkaar op. Bij veel rassen bleef het onderwatergewicht lang te laag, waardoor we lang moesten wachten met doodspuiten met de toch al trager werkende middelen die we tegenwoordig ter beschikking hebben. Met als gevolg dat we nu met oogstomstandigheden zitten die veel weg hebben van die van het memorabele 2019. Het ziet er hier buiten dan nog niet zo nat uit, toch heeft de bodem het dusdanig zwaar te verduren gehad, dat de grond zich amper meer laat zeven. Nu heb ik het wel over de zware klei die we hier in de omgeving hebben.Strenge winter welkom voor structuur van grondDe ziel is uit de grond, zoals we dat in deze tijd van het jaar noemen. Een strenge winter is zeer welkom voor de structuur van de grond.Veel telers hebben de extremiteiten ook dit seizoen aan de hand gehad. Beregenen voor het poten, beregenen om zaad- en plantgoed bovengronds te krijgen, beregenen om de gewassen aan de gang te houden, beregenen voor het rooien van de vroege aardappelen. Gelukkig is wel gebleken dat ook onder droge en hete omstandigheden een goede kwaliteit aardappelen gerooid kan worden. Waar waren we gebleven: beregenen om... oh nee, toen ging het regenen. Op sommige plekken hield het na weken pas weer op. Met als gevolg dat de rooiers nu net zo over het land kruipen als vorig jaar. Vertragende factorenDeze alinea’s geschreven hebbende, zijn we inmiddels een dag en een nacht rooien verder. De lol is er eerlijk gezegd wel een beetje af bij de oogstwerkzaamheden. Op de zware grond is het moeizaam rooien, hetgeen wederom het nodige van de machines vraagt. Heb je een vracht vol, dan haalt oom agent je nog even van de weg om te kijken of alles in orde is. Regelmatig vluchten met een volle vracht voor de regen en de stortbak met gang leeg draaien, voordat er weer een hoop prut de cel in gaat. Echt alle mogelijke factoren lijken de boel te vertragen dit jaar.Ondanks alles blijf ik dit de mooiste manier van leven vinden die er bestaatIk ben een positief mens, maar het spookt wel eens door m’n hoofd hoe graag je wel boer moet willen zijn om dit allemaal te blijven doen. Niet alleen vanwege de weersomstandigheden, maar ook door de politieke veranderingen die ons te wachten staan, markttechnische ontwikkeling door onder andere corona, maatschappelijk, noem maar op. Ondanks alles blijf ik dit de mooiste manier van leven vinden die er bestaat. Want een beroep kunnen we het niet meer noemen, toch? Ik maak me wel eens zorgen of de volgende generatie de drive nog kan vinden om deze manier van leven voort te zetten. Ik hoop het echt.