Hoe coöperatief zijn individuele kortingen?

Een oud-zuivelbestuurder belde me op. Hij was bij een goeie bekende geweest met een vooruitstrevend, groot bedrijf. Met twee zonen in de maatschap, waarvan eentje van het commerciële soort.Deze hoorde van een vriendje over de individuele prijskorting die hij bij hun gezamenlijke voercoöperatie bedongen had en dacht: dat zal mij ook lukken. Hij speelde het hard en realiseerde uiteindelijk een besparing van 10.000 euro op jaarbasis. De zorg van de zuivelbestuurder: maak je de coöperatie niet kapot als je hieraan toegeeft?In overleg nam ik het initiatief de voorzitter een mailtje te sturen. De directeur zou hier natuurlijk weet van hebben, dachten we, maar het bestuur ook? Het is natuurlijk precies het spelletje dat de particulieren spelen: de krenten uit de pap halen met 'uitzonderlijke' kortingen, buurmannen tegen elkaar opzetten en daar zelf garen bij spinnen. Als dit de markt is, heb je daar als coöperatie vervolgens ook mee te dealen. Dat vraagt om visie en om lef, zeker in een nog steeds versnipperde sector. Regionaal zie je soms de wagens van vijf concullega's rondrijden. Dit soort concurrentie leidt tot verspilling en uitholling maar fuseren blijkt niet altijd gemakkelijk. En uitgefuseerde coöperaties vergeten soms hun roots. Zo toont ook de voerwereld.Twee dagen later kreeg ik een mailtje terug van de directeur zelf. Hij had navraag gedaan bij zijn buitendienst. Niemand die het verhaal herkende. Of ik naam en toenaam had. Tja, is dat wel aan mij? Aan de andere kant: wie help je met alleen een algemene opmerking? Liever dat mensen zelf berouw tonen of hun conclusies trekken - betreffend lid én medewerker. In ieder geval: ik vond het bijzonder dat a) de voorzitter mijn mailtje serieus nam, zelf ogenschijnlijk een schoon geweten had, en hierin een ernstige kwestie had herkend en b) dat binnen twee dagen zijn apparaat al antwoord had. Bepaalde zaken zijn heilig binnen de coöperatie. Dat men dit zelfs binnen de voerwereld zo nog beleeft - dat valt mij niks tegen.