Het verdriet van de boer (6)

Boeren vertrouwen elkaar niet meer. Er is onderling veel teveel gekissebis. Dat verzwakt onze positie.Vroeger hadden we de verzuiling. Katholieke, christelijke en algemene boerenorganisaties. We hebben er een punt achter gezet. Reden: versnippering van krachten, terwijl we allemaal hetzelfde doel nastreefden: een betere positie van de boer. Wat waren we blij met die beslissing.

Zo ontstond de LTO. Je zou denken: nu worden de belangen maximaal behartigd. Nee dus. We zijn zwakker dan ooit. De zuilen verdwenen, maar er kwamen vakbonden voor in de plaats. Ontevreden leden van de standsorganisaties richtten vakbonden op voor de rundveehouderij, varkenshouderij, pluimveehouderij, terwijl natuurlijk ook de tuinbouw een aparte organisatie nodig vond.

En dan zijn we er nog niet. Biologische boeren verenigden zich, evenals ecologische. Voor elke mening een eigen organisatie. En zich maar tegen elkaar afzetten. Biologisch en gangbaar doen dat publiekelijk. Kleinere boeren veroordelen grote bedrijven. Andersom proef je minachting. Kortom, het is een organisatorische heksenketel, waardoor de belangen van de boer nog nooit zo slecht werden behartigd.

We hebben de verzuiling ten grave gedragen. We hebben er veel meer zuiltjes voor in de plaats gekregen. Vroeger was er nog het geloof en vertrouwen dat verbond. Nu voert wantrouwen de boventoon.

Eigen schuld en het resultaat is ernaar.

Deze column is onderdeel van een reeks Het verdriet van de boer.