Het Nederlands slijt

Hier in South Alberta wonen veel mensen van Nederlandse afkomst. Maar ze spreken de taal steeds minder. Wij spreken thuis een mengelmoesje.Hier in South Alberta en vooral rond Lethbridge wonen veel (oud-) Nederlanders. Velen zijn al eind jaren 40, begin jaren 50 naar Canada vertrokken. Maar ook nu druppelen er nog steeds nieuwkomers binnen. Het ene jaar meer dan het andere.
De laatste paar jaar komen er veel mensen binnen met een werkvergunning. Ze mogen dan 1 tot 3 jaar werken en moeten, als ze langer willen blijven, opnieuw een werkvergunning aanvragen. Sommigen proberen dan te immigreren.

Deze manier van naar Canada komen heeft als nadeel dat als je oudere kinderen hebt, deze niet zomaar mogen gaan werken. Daar gaat dan nogal wat telefoontjes en papierwerk aan vooraf. Een zoon van vrienden van ons mocht bijvoorbeeld geen werkervaring opdoen voor zijn school omdat hij geen immigrant was. Een grote teleurstelling voor hem. Hij is toen naar Nederland gegaan om wat werkervaring op te doen. Achteraf had dit helemaal niet zo hoeven te gaan. Was er wat meer werk van gemaakt, dan had hij gewoon zijn ervaring hier kunnen opdoen.

De reden dat veel mensen hier rond Lethbridge neerstrijken is vaak vanwege de kerken. Er zijn hier verschillende kerkgenootschappen. Als je emigreert word je ook aangeraden om je bij een kerkgenootschap aan te sluiten zodat je er sneller 'in' komt.

Het gebruik van de Nederlandse taal begint er steeds meer uit te gaan. Toen wij 15 jaar geleden emigreerden, werd er nog veel meer Nederlands gesproken. Toch zie je dat vooral onder de oudere mensen het Nederlands steeds meer terugkomt. Mensen die rond 1950 al geëmigreerd zijn, verliezen de Engelse taal als ze ouder worden. Ik heb in een verzorgingstehuis van ons eigen kerkgenootschap gewerkt, en daar wordt hoofdzakelijk Nederlands tegen de mensen gesproken. Zo voelen ze zich alleen al door de taal erg thuis, ze hoeven geen moeite hoeven te doen om zich verstaanbaar te maken.
De jeugd die hier geboren is verstaat het Nederlands vaak wel, maar ze willen het niet spreken uit angst om fouten te maken.

Bij ons in huis wordt een echt mengelmoesje gepraat. Zo betrappen we ons zelf er nog wel eens op dat we zelfs in één woord beide talen gebruiken. Dat is natuurlijk niet om aan te horen.
Onze oudste zoon is erg op het Nederlands gericht. Onze middelste, die bij het spreken meer moet nadenken dan de andere twee, houdt er juist weer van om Hollandse boeken te lezen. Zo heeft hij al heel wat Kameleons versleten. En als hij ergens komt waar hij een Kameleon-boek ziet dat hij nog niet heeft gelezen... gaat dat gegarandeerd mee naar huis