Haanstra meer lijder dan leider?

Hoe komt het dat ik mij zo erger aan de LTO-bestuurders? Aan de thuissituatie kan het niet liggen. Hanna en ik hebben geen ruzie en het bedrijf loopt prima.Toch krijg ik een onbestemd gevoel van kwaadheid in mijn buik als ik de uitspraken lees van sommige LTO-bestuurders. Zoals nu weer de nieuwe voorzitter van LTO-Akkerbouw, Jaap Haanstra. Een bestuurder met twintig jaar ervaring in de LTO, haar voorgangers en andere organisaties. Prima, maar dan begint het.

"Ik wil eerst rustig de dossiers van Maarsingh bekijken en de netwerken beter leren kennen", kabbelt Haanstra zijn nieuwe baan binnen. Wat een start. Iemand met twintig jaar bestuurservaring kent toch de dossiers en de netwerken? Anders had hij nooit voorzitter moeten worden. En dan zijn opmerking: "Uiteindelijk bepalen de leden en de vakgroep samen het beleid in de belangenbehartiging". Wat moet je daar nu mee? Er spreekt totaal geen kracht uit, geen leiderschap, maar meer de pluchebekleder die de leden volgt. Geen leider, maar een lijder. Met wollige taal om alle kikkers maar in de kruiwagen te houden.

Haanstra eindigt met de opmerking dat "er steeds minder uit Brussel komt en dat het inkomen steeds meer uit de markt moet komen." Nou, dat wisten we nog niet. Nee meneer Haanstra, als dit een voorproefje is van hoe u het gaat doen, zijn we droef gestemd. Wollige plucheplakkers zijn er genoeg in de LTO. We moeten mensen hebben die een koers durven aangeven. Dan maar een paar leden minder of een beetje boos.