‘Grondgebonden blijft glibberig’

Grondgebonden veehouderij; iedereen lijkt het te willen, maar wat is het eigenlijk?“Gewoon hectares en staarten tellen”, zei Cees Veerman vorige week in Heerenveen. Maar dit antwoord is te simpel. Welke hectares tel je wel en welke niet?De maatregel Grondgebonden groei melkveehouderij geeft juist een heel ingewikkelde invulling. Die noemt veehouders grondgebonden als zij een deel van hun groei sinds 2013 koppelen aan grond. Hele intensieve bedrijven met weinig grond kunnen zo ook grondgebonden zijn. Deze constructie is mooi van lelijkheid – gevolg van politieke onderhandeling. Gewonemensenverstand en haalbaarheidErgens daar tussenin zit de definitie die Netwerk Grondig nu lanceert. Ook hier is de worsteling merkbaar tussen het gewonemensenverstand (grondgebonden ben je als je eigen grond genoeg voer oplevert voor je eigen vee) en haalbaarheid. De uitkomst: grondgebonden is als je je mest op eigen land kwijt kunt of anders binnen een straal van 20 kilometer. Heb je andermans grond nodig, dan is een officieel ‘kringloopcontract’ nodig. Niet het einde van de discussieHet is een serieuze poging. Belangrijk is de steun van maatschappelijke organisaties. Maar het zal de discussie niet beëindigen. Waarom juist die 20 kilometer bijvoorbeeld? Grondgebondenheid hoort in het rijtje containerbegrippen: ‘natuurinclusief’, ‘duurzaam’ en ‘transparant’: iedereen wil het, maar zo gauw je het wilt vastpakken, glipt het tussen je vingers door.