Groene afgrond

De Verenigde Staten zijn druk met een fiscal cliff. Boerderijen in natuurgebieden kampen met een 'green cliff'.De Verenigde Staten zijn al maanden in de ban van de fiscal cliff, het ravijn waarin hun economie stort als hun politici geen besluiten kunnen nemen over belastingen en bezuinigingen. Boerderijen in natuurgebieden kampen met zulke grote onzekerheden over politieke besluiten, dat de benaming green cliff op zijn plaats is. De komende jaren vallen onder andere beslissingen over de hoogte van de vergoedingen van het SNL, over extra verplichtingen - dus ook kosten - voor Natura 2000-doelen, over GLB-hectarepremies en toeslagen voor groene diensten, over kwaliteitsimpulsen voor inrichting en onderhoudsbeurten van landschappen, over tegemoetkoming voor wildschade in de Ecologische Hoofdstructuur (EHS). Als alle dossiers negatief uitpakken voor natuurboerderijen, doemt een gapende financiële afgrond op, een zwart maar denkbaar scenario.Natuurgebieden zijn moeilijke landschappen
Doorgaans zijn natuurgebieden moeilijke landschappen met zware beperkingen. Gemiddeld genomen is de voedselproductie per hectare zeg maar de helft van bedrijven in goed ingerichte landbouwgebieden. Om die begrensde gebieden met natuurlijke handicaps te behouden, is dus enig maatschappelijk geld nodig.
De laatste decennia kwamen alle boeren de winter door met het stapelen van verschillende subsidies boven op magere marktprijzen. Dat gaat allemaal veranderen, want onze overheden hebben net als u in vette jaren te veel geleend en nu is het geld op.
Graantje meepikken van geldstromen
Ook natuurboeren kunnen proberen om in de toekomst van zo veel mogelijk geldstromen een graantje mee te pikken en subsidies, toeslagen, vergoedingen en tegemoetkomingen. Als – ik zeg áls – alle dossiers positief uitpakken, vormen de geldbedragen bij elkaar een riant neveninkomen voor robuuste en efficiënte natuurboerderijen. Maar ja – u kunt het op uw klompen aanvoelen  - die vette situatie is maatschappelijk onhoudbaar.Graag eerlijke basisvergoeding voor natuurbeheer
Daarom pleit ik voor een andere benadering. Maak langetermijnafspraken met uw provincies over een waardevaste integrale basisvergoeding voor beheer, gekoppeld aan de uitkomsten van het verdienmodel van gezonde natuurboerderijen. Het LEI kan daar objectieve uitspraken over doen met de systematiek waarmee die instelling jaarlijks adviezen uitbrengt over de pachtnormen. Met die werkwijze is het saldo van een gemiddeld, goed geleid en efficiënt natuurbedrijf het richtsnoer voor een beheerbedrag en niet een toevallige stapel onvoorspelbare geldstromen. Een eerlijk berekend saldobedrag is duurzamer dan gokken op de wisselende uitkomsten van stapeling met een dikke kans om in dat groene ravijn te vallen.