Groeien als kool

Elke woensdag mogen we oppassen op onze kleindochter. In zo’n draagbakje met hengsel brengt Karin haar naar binnen. Vertederd kijk ik naar het slapende engelengezichtje en moet ik de neiging onderdrukken om haar zachtjes wakker te maken.Uit haar auto haalt Karin nog een kinderwagen, een ligstoeltje en een tas met heel veel spullen. Flesje, melk, luiers, spuugdoekjes, speciaal slaapzakje, kruik, babyfoon en kinderkleertjes zijn ineens belangrijke attributen in ons huis. Andere dingen worden er letterlijk en figuurlijk voor aan de kant gezet.

Mara is nu acht weken. Wat als vijf-en-een-half-pondertje begon is alweer een kilo zwaarder. Ze kan al lachen en geluidjes maken. Als verliefde oma volg ik het allemaal.
Pake Sjoerd komt binnen. Zijn meestal luide stem blijkt ook een zachte stand te hebben als Mara slaapt. Hij fluistert tegen de hond dat het baby’tje lief is en de hond ook. Zo moeten ze aan elkaar wennen, zegt Sjoerd.

De hond vindt het maar niks en wil weer naar buiten. Hij gaat liever met de baas naar de schuur. Daar ligt nog 300 ton witte kool. De prijs is goed, maar we zijn nog niet begonnen met afleveren.
In voorgaande jaren gingen de kolen weg in dozen van 950 kilogram. Maar nu is de handel naar Oost-Europa allemaal in nylon zakjes van 25 kilo. In elk zakje moeten precies 9 of 10 kolen zitten.

Onze staatssecretaris Henk Bleker heeft net met Rusland geregeld dat die de exportblokkade uit Nederland heeft opgeheven. Als de handel naar die kant inderdaad aantrekt, zal Sjoerd de kool-afleverlijn toch moeten veranderen. De Russen willen alleen maar 25-kilozakjes. Waarom weten we niet.

Sjoerd vindt het gepruts. Toch heeft hij alvast een klokweegschaal gekocht en netzakjes besteld.
Ondertussen vul ik een fles met milliliters babyvoeding, zodat Mara verder kan groeien als kool!