‘God stuurt het leven, dat voelen we allebei zo’

Hij combineerde jarenlang een hoveniersbedrijf met de kalverhouderij. Zij regelt alles voor het bedrijf en voor hun zes kinderen. Jillis en Anneke Slingerland over wonen en werken op hetzelfde erf.

Elsie SchoorelFreelance tekstschrijver en redacteur

20 apr

Boerenleven

Achtergrond

Jillis en Anneke Slingerland. Foto’s: Jan Willem Schouten

Jillis (44) en Anneke Slingerland (37) hebben in een vof een kalverhouderij met 1.300 blankvleeskalveren in Hall (Gld.). Het bedrijf is volledig zelfvoorzienend qua energie, met 314 zonnepanelen op de schuren. Zonnecollectoren zorgen deels voor het warme water dat nodig is voor de melk voor de kalveren. Een pelletkachel biedt de resterende warmte om de melk op temperatuur te krijgen. Sinds kort hebben ze ook een batterij. Boven in een van de schuren is een skybox met zicht op 400 kalveren. Ze hebben drie dochters en drie zonen, van 2, 7, 9, 11, 14 en 15 jaar.

Wil je reageren? Maak dan gratis een account aan!

Jillis: van hovenier naar kalverhouder

“Ik ben in Amersfoort geboren, we kwamen in Hall toen ik 13 was. Mijn vader startte hier met de kalverhouderij. Ik moest erg wennen aan de mentaliteit. Mensen van de Veluwe zeggen op de vraag of het goed gaat: ‘Het mag gaan.’ Heel anders dan in het Westen. Ik ben dat wel steeds meer gaan begrijpen. Als je vee hebt en je zegt dat het goed gaat en er ligt er die avond een dood, denk je: had ik maar mijn mond gehouden.

Keuze voor het bedrijf

Thuis was mijn broer de beoogde opvolger. Ik werd hovenier en begon mijn eigen bedrijf. Anneke leerde ik kennen toen ik bij haar in de tuin aan de slag was. Het klikte en van het een kwam het ander. We hebben eerst een straat verderop gewoond en plannen gemaakt om een nieuw, gezamenlijk huis op het erf van mijn ouders te bouwen. Mijn broer had een andere visie dan mijn vader en ging uiteindelijk zijn eigen weg. Ik wilde mijn vader niet alleen laten ploeteren en was steeds meer met de kalveren bezig naast het hoveniersbedrijf.

Jillis is in Amersfoort geboren en kwam op zijn 13e in Hall (Gld.) wonen. Daar begon zijn vader een kalverhouderij. Zelf werd Jillis eerst hovenier.

Samen ondernemen

Anneke hielp intussen mee waar ze kon. Zij is heel precies en regelt alles. Subsidieaanvragen laat ik bijvoorbeeld graag aan haar over. Zij duikt erin en dan weet ik dat het goed komt. Alles wat we aan verduurzaming hebben opgepakt, deden we samen. Daarnaast nam zij de zorg voor het gezin voor het grootste deel op zich.

Stoppen met de tuinen

Tot twee jaar terug werkte mijn vader nog volop mee. Tot hij een herseninfarct kreeg. Daar is hij gelukkig redelijk van genezen. Hij helpt ’s middags nog met voeren, maar hij is niet helemaal de oude meer geworden. Sindsdien ging het steeds meer door mij heen om te stoppen met de tuinen. In januari heb ik de knoop doorgehakt. Het was niet makkelijk, maar het voelde niet goed meer om weg te gaan van het bedrijf en in een tuin te werken. Een kalf verzint niet dat ie morgen ziek wordt.

De eerste vijf weken na de aankomst van nieuwe kalveren zijn de drukste tijd. Dan is Jillis veel in de stal. Als deze arbeidspiek voorbij is, heeft hij meer tijd voor het gezin. ‘Welke kant het opgaat met de kalverhouderij en wat de kinderen later willen, dat laten we helemaal open.’

Meer tijd voor gezin

Als hovenier maakte ik lange dagen. Als ik thuiskwam, was de pijp leeg. En dan kreeg ik ook weinig mee van de kinderen. Nu ben ik vaker thuis voor hen. De eerste weken als er nieuwe kalveren zijn, is de drukste periode, maar vanaf dat ze rond 5 weken zijn, heb ik meer tijd voor het gezin.

Voorlopig draait het bedrijf goed genoeg, maar het is de vraag waar de kalverhouderij over tien of twintig jaar staat. Welke kant het dan opgaat en wat de kinderen willen, dat laten we helemaal open.”