Elk bedrijf een ander verhaal

"Nooit waren de verschillen in de veehouderij zo groot", zei onze veehandelaar. "Bij elke boer moet je een ander verhaal houden".Hij bedoelt de onlogische lijnen die zich aftekenen. Aan de ene kant betalen de boeren tientallen miljoenen aan superheffing. Vaak zijn het dezelfden, die ieder jaar met de overschrijding van het quotum weer voor de bijl gaan. "De ene kan het quotum beter managen dan de ander", constateert de veehandelaar.

Aan de ene kant worden dus tientallen miljoenen weggegooid aan superheffing, aan de andere kant maakt men zich – terecht – druk om de afschaffing van de Nederlandse bijdrage van 15 miljoen voor de destructie van kadavers. Een betrekkelijk klein bedrag in vergelijking met de superheffing, maar er wordt veel kabaal over gemaakt. "Men ziet de splinter in het oog van een ander en niet de eigen balk", aldus nog steeds de openhartige veehandelaar.

Ik verbaas me ook. Bijvoorbeeld over de prijs van melkquotum. Die stijgt snel. Hoe is dat te rijmen met de roep van DDB en NMV dat vele boerenbedrijven op apengapen liggen? Als er geen geld meer is koop je toch niet voor tienduizenden euro's aan melkquotum, dat over enkele jaren waardeloos is? Ik begrijp er niks van. Dus ben ik het eens met de veehandelaar dat elk bedrijf in een andere positie verkeert. Dat loopt van "het einde is nabij", via "we zingen het wel uit" naar "we hebben nog geld genoeg om te investeren".

Probeer daar maar eens beleid op te maken. Daarom doet minister Verburg dat kennelijk ook maar niet.