Een moeizame redding

In de vorige weblog maakte ik al melding van de kapotte roosters. Nu beschrijf ik de reddingsoperatie van mijn koeien.Tja daar liggen ze dan: vier hoogdrachtige koeien in anderhalve meter dikke zwarte brei. Allereerst wordt er door de commandant een strategie bepaald. Dit in goed overleg met mij. Daar ben ik blij van, want ik ken mijn vee: als het in de stress schiet moet je er erg mee oppassen.

De koeien staan op zich best gunstig. Voorin de kelder, tegen het muurtje van de mixer. Ze blijven in de buurt van het gat in de roosters. Maar het is niet gezegd dat ze dat blijven doen als er duikers bij in de kelder komen of er wordt getakeld. Daarom beginnen we de redding met het blokkeren van de doorgang naar de rest van de kelder. Met enige moeite drukken de potige brandweerlieden grote houten schotten door de spleten van de roosters in de dikke mest omlaag.

Het mestniveau is ruim anderhalve meter, en elke kuub minder is winst volgens de brandweercommandant. Ook al is het daags na kerst, met één telefoontje aan de loonwerker zijn een mesttank en een containerbak gelukkig zo geregeld.
Ondertussen begint de brandweer de stal te slopen. De voerhekken moeten weg zodat de brandweer er makkelijker bij kan en ook de rieten mat die koudeval bij ventilatie voorkomt zal moeten wijken om ruimte te maken voor de takelstellage.Twee mestduikersTwee brandweermannen worden in duikpakken gehesen en krijgen gasmaskers op. Als de takel is opgezet gaan zij de hijsbanden om de koeien bevestigen. Daarvoor hebben ze handige hulpmiddelen als een drijver aan een draad die ze met een ethyleenslang onder de buik van de koe doorbrengen. De mest is echter zo dik dat de bal niet boven komt drijven.

Na anderhalf uur is er nog geen dier gered. Tot dan toe was ik er vrij rustig onder. Het is toch gebeurd, of je het nu leuk vindt of niet. Echter hoe lang houden koeien het zonder gasmasker onder de roosters vol? In mijn verwachting vooraf zou de brandweer ze in deze tijd wel op het droge hebben. Ik word toch wat ongerust.Hijsband doorgevenDoor elkaar aanwijzingen te geven met de ene hand op de schoft van de koe waar de andere hand onder de buik zich bevindt, lukt het de twee om de hijsband onder de koe door te geven. Na anderhalf uur voorbereiden kan het hijsen dan eindelijk beginnen.

De koe komt los uit de zwarte brei en komt gelijkmatig omhoog. Ze hangt gelaten in de banden. Ik merk dat de brandweerlieden het dier niet met de kop maar het achterstel naar de openstaande staldeur eruit hevelen. Ik vraag aan de commandant hoe hij het dier wil afvoeren. ,,Nou, dan loop je zo over de voergang, daar naar buiten”, terwijl hij wijst naar het open erf voor de stal waar inmiddels de loonwerker zijn tank uit een openliggende mixput aan het vullen is. Ik maak hem duidelijk dat Limousins geen lieve poesjes zijn. Dat de dieren die geen halster gewend zijn, dan zeker met me aan de haal gaan. Daarop wordt de koe met de kop richting de dichtstbijzijnde deuropening gedraaid en verder gehesen.
Een in allerijl uit de scharnieren gelichte deur wordt onder het dier geschoven. Ze kijkt even verwonderd als de brandweer de takel laat zakken en ze weer vaste grond onder de klauwen heeft. Vervolgens denkt ze nog maar één ding: WEG!!! Met de hijsbanden nog om zet ze het op een lopen. Daarbij sleept ze de hele takelinstallatie mee. Ze doet een pas opzij en glijdt pardoes weer terug de kelder in. We zijn weer terug bij af.Geen poesjesNu is ook tot de redders doorgedrongen dat het geen tamme melkkoeien zijn die alles met zich laten doen. Er is een andere strategie nodig. De voorlader lijkt de beste optie. De vraag is alleen of we voldoende ruimte hebben. Bij een keer droog oefenen blijkt het net te gaan. Dus worden kettingen om de palletvork gedaan en een nieuwe poging ondernomen. Duikers doen dezelfde koe weer hijsbanden om en vervolgens wordt het dier met de voorlader uit de drek getild.

De loonwerker bestuurt de trekker, want de overalls van mijn broer en mij zijn inmiddels al zo smerig geworden dat je daarmee niet meer met goed fatsoen in een cabine kan. Het moeilijkste punt is als hij de voorlader even moet laten zakken om door de deuropening te komen. Door langzaam te blijven rijden, voorkomen we dat de koe het hazenpad kiest. In de hijsbanden brengen we haar naar een omheinde gang naast de stal. Zodra de voorlader zakt en ze vaste grond voelt, zet ze weer een spurt in. Nu mag het. Even het halster af en dier één is gered.Hulde voor de brandweer‘Copy paste’ roept commandant Wopereis tegen zijn mannen. Oftewel: de volgende drie gaan op dezelfde manier. De laatste twee trekken we met brandslangen zo naar de kant dat ik ze allebei een halster op kan zetten. Daardoor blijven ze gebroederlijk tegen elkaar staan en kan de brandweer er niet tussen om de hijsbanden aan te leggen. Opnieuw met de slang worden de dieren iets uit elkaar gehaald en kunnen ook de laatste twee worden gered.

Om half acht, zes uur na de melding, is klus geklaard. Ik heb respect en bewondering voor de brandweer. Zeker de twee spuitgasten die in de koude mest hebben moeten waden. Hulde! Bovendien ging alles in heel goed overleg, telkens werd gevraagd wat ik ervan vond of hoe ik het zou doen. Om onze dankbaarheid te tonen vragen we het hele team binnen voor een warm bord soep.