‘Een boekje open over emigratie naar de Eifel’

Schijn bedriegt, niet alleen in Nederland maar ook in Duitsland. Ik wil boeren die interesse hebben in de Eifel daarvoor waarschuwen.Ondanks het feit dat ik gewaarschuwd ben dat er hard gereageerd kan worden op wat ik de aankomende tijd ga schrijven, vind ik het waarschuwen van boeren die eventueel interesse hebben in de Eifel belangrijker. Zodat zij hopelijk niet in valkuilen vallen die wij niet hebben zien aankomen.De een zal wat ik schrijf als klagen zien, de ander als een goedbedoelde waarschuwing. Want ook al lijken de grenzen verdwenen, zelfs de beste stuurlui die nog aan wal staan kunnen tegen muren lopen in een buurland waar de wetten en regels zo anders zijn dan in Nederland. Dat geld vooral hier in Duitsland, verdeeld in zestien deelstaten die elk hun eigen parlement, regering en een eigen wetgeving hebben. Fiscus joeg ons de landgrens overHenk had na jarenlang hard werken in 1999 een boerderijtje in Barneveld gekocht. Maar in 2001 brak MKZ uit, waardoor ook ons bedrijf op slot ging. In 2003 brak vogelpest uit. Een belastingcontroleur kwam onze boekhouding controleren en begin december 2004, precies een week na de geboorte van onze zoon Tijmen, kregen we te horen dat besloten was dat wij bedrijf af waren, met als reden dat de boerderij niet winstgevend was geweest. Niet lang daarna kwamen de eerste blauwe enveloppen in de bus. Het bleek dat we onder andere tot vijf jaar terug alle belastingteruggaven moesten terugbetalen, en wel binnen een maand. Ik heb het belastingkantoor gebeld om te zeggen dat ik echt niet wist hoe. Het antwoord was dat we zes maanden uitstel kregen, met het dringende advies onze boerderij te verkopen, “daarvan kunnen jullie ons betalen”. Duitsland was haalbaarEen kennis vroeg ons of Duitsland niet iets voor ons was; daar waren melkveebedrijven nog te betalen. Dat leek ons een goed idee. Er bleek een boerderij in de Eifel te koop te staan die binnen ons budget lag. Zo lagen de stallen erbij tijdens de bezichtiging in 2005. - Foto's: Monique VosWe zijn er met de makelaar heengegaan en werden buitengewoon hartelijk ontvangen door de eigenaar, die ook nog eens – net als zijn vader voor hem – de burgemeester van het ongeveer 130 inwoners tellende dorpje was. Hij moest de boerderij verkopen omdat zijn knieën stuk waren en had al veel van zijn vee voor de export verkocht, vertelde hij. De bedrijfsgegevens zagen er goed uit, het leek een gezond bedrijf. Ook de omgeving zag er prachtig uit, paradijsachtig, één en al natuur. Dachten we. Het glooiende landschap is hier prachtig, met her en der een windmolen erin.Naast dat we minstens nog een jaar na de koop door de makelaar werden begeleid en ondersteund, had een advocaat die zowel in Nederlands als in Duits recht was gespecialiseerd, op juridisch gebied alles gecontroleerd. Ook dat leek in orde. Bijzonder goed verzwegen erfenisLet wel, Ik kan alleen maar benadrukken dat de makelaar ons op alle fronten goed heeft begeleid en ondersteund. Ook nu, elf jaar later, kan ik altijd met vragen bij het kantoor terecht. Ik wil dan ook betonen dat wat ons allemaal is overkomen en wat er nog gaat komen, te maken heeft met een bijzonder goed verzwegen erfenis van twee wereldoorlogen waar ook een Duitser die de geschiedenis hier niet goed kent en waar men hier het liefst over zwijgt, met open ogen in zou zijn gelopen.“Schrijf een boek! Wat jullie allemaal meemaken daar kan geen Eifelkrimi tegenop!”, is dan ook wat ik vaak hoor.