‘Dwangmatige bemoeizucht’
Een tijdje terug heb ik met onze oudste zoon bij de oom van mijn vrouw een oude trekker opgehaald om hem op te lappen. We hadden voor het transport hulp ingeschakeld, maar tot onze groeiende ergernis ging die persoon zich met alle facetten van dat transport bemoeien. Niet te hard rijden! Kunt beter een stang in plaats van een sleeptouw nemen! Zou je niet een andere route nemen?
Het gewauwel miskent de hoge standaard van diergezondheid en dierenwelzijn die we hier hebben. Foto: Herbert Wiggerman
En dat alles onder het mom ‘ik wil me nergens mee bemoeien …’. Nou dan, doe dat dan ook niet! Wat is het toch met mensen dat ze zich steeds meer met van alles en nog wat, met name met de medemens, willen – en klaarblijkelijk dwangmatig ‘moeten’ – bemoeien? Je kunt tegenwoordig niks meer zeggen of denken, of een ander heeft er wel een mening over. En wil die ook nog eens opdringen!
Dat geldt ook, en misschien zelfs met name, voor de veehouderij. Dat iedereen daar wat van vindt, is nog tot daaraantoe, maar waarom moeten al die stichtingen als Nationaal Geweten functioneren in de media? Met name van de spotjes van de missionarissen van Wakker Dier word ik bloedchagrijnig. Of het nu over de plofkip, het stunten met vleesprijzen door supermarkten, of sloopmelk gaat.
Dit artikel is alleen voor abonnees
Al geabonneerd?
Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement
Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen
Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen
Vorm je eigen mening met opinies en analyses
