Drie stromingen bij boeren

LTO kwam vorige week met een heldere visie over de toekomst van de melkveehouderij. Een visie die de tegenstellingen tussen de verschillende groepen veehouders echter accentueert.De boer in de visie van de LTO laat zich vooral leiden door de maatschappelijke grenzen. De samenleving bepaalt wat de boer doet. Dat betekent duurzaam, de koeien zoveel mogelijk in de wei en veel aandacht voor het vee. Niet op vrijwillige basis. Het verleden heeft geleerd dat dat niet werkt. Zo moet weidegang stevig worden beloond en er moeten verplichte programma’s komen voor bestrijding van dierziekten.

Dan hebben we de groep Van Weperen. Vooral grote boeren, die lak hebben aan de maatschappij. Zij bepalen zelf wel op hun bedrijf wat goed is voor de consument. Vrijheid blijheid en vooral geen verplichtingen van bijvoorbeeld de coöperatie. En de ook de LTO moet zich niet met hun bedrijf bemoeien.

Tot slot de volgelingen van Sieta van Keimpema. Die vind je in alle grootte klassen. Ze zijn er van overtuigd dat ze het goed doen op hun bedrijf. Hun kostprijs is heilig en moet de opbrengstprijs zijn. Daar protesteren ze al jaren voor. Dat het niets oplevert willen ze niet zien. De politiek moet hun helpen en daarmee houdt het zicht op de toekomst op.

Drie groepen, alle drie overtuigd van eigen gelijk. Funest voor een sector die eensgezind zou moeten opereren.

Tot slot: ik kies voor de LTO-visie. Daarin kijkt men over de grenzen van het eigen bedrijf. Dat kun je van de anderen niet zeggen.