‘Drentse boer in Canada blijft zichzelf’

Het was alsof ik Sieta van Keimpema hoorde spreken. Die wil ook alles bij het oude houden en veranderingen zijn op voorhand uit den boze. Dat geluid komt ook van Jan Slomp, een Drentse boer, die in 1985 emigreerde naar Canada.Hij is nu voorzitter van de Farmers Union daar en klaagt – net als Sieta – over alle veranderingen op het platteland.Slomp moet niets hebben van internationale vrijhandelsverdragen. Hij vindt dat die zorgen voor stagnatie voor boer en burger buiten de stedelijke gebieden. Het gemakkelijker importeren en exporteren van landbouwproducten vindt hij de doodsteek voor boer en platteland. De plattelandseconomie gaat achteruit. Het openbaar vervoer wordt minder, de middenstand verdwijnt en als gevolg van dit alles daalt de levenskwaliteit van de bewoners.Als oplossing voor de boer ziet Slomp het alleen maar produceren voor Canadese markt. Geen importen meer en dus ook geen export. De boer produceert voor de eigen bewoner en dan kunnen de prijzen omhoog. Nu is het op vele boerenbedrijven kommer en kwel door de vrijhandel.‘Gemakkelijker importeren en exporteren van landbouwproducten vindt Slomp de doodsteek voor boer en platteland’ Voelt u de gelijkenis met wat Sieta van Keimpema voorstaat? Die gebruikte Canada vaak als voorbeeld. Kennelijk is het daar toch zo goed niet als zij ons een paar jaar geleden voorspiegelde. Niet voor niets noemt Jan Slomp het een chronische stagnatie.Er zijn in de reeks van zijn verwijten meer parallellen met Nederland. Verschillende lobby-organisaties komen meer voor de industrie op dan voor de boer. Daarin voert de handel de boventoon en niet de boer. De Farmers Union van Jan Slomp voelt zich links en rechts gepasseerd door deze groepen. Kortom, de boeren hebben de macht verloren.‘De Farmers Union van Slomp voelt zich links en rechts gepasseerd. De boeren hebben de macht verloren’Dat is dus de kwaal. Dan de vraag: wat we er aan doen, zowel in Canada als in Nederland. Ik kom tot de vervelende conclusie dat we weinig kunnen doen omdat we onderling zo verdeeld zijn. We hebben geen gezamenlijk doel voor ogen en daarom kunnen handel en industrie doen wat ze willen. We zien dat gebeuren, klagen in verschillen groepen hoe verkeerd dat is, maar bereiken weinig.Jan Slomp doet hetzelfde. Hij komt in zijnniet verder dan opsommen wat er allemaal fout gaat. Dat anderen leiding hebben overgenomen en dat boer en platteland het kind van de rekening zijn. Met een oplossing komt hij niet. Alleen wil hij terug naar vroeger, met alleen een thuismarkt en boeren, die zelf de touwtjes van hun afzetorganisaties in handen hebben.Dat gebeurt niet. Tijden veranderen en Jan Slomp en zijn Farmers Union veranderen niet mee. Dat maakt eenzaam en dan is klagen het enige wapen. Maar het helpt niet.‘Tijden veranderen en Slomp en zijn Farmers Union veranderen niet mee. Klagen is het enige wapen, maar helpt niet’De Drentse boer Jan Slomp zou zo in Nederland terug kunnen komen en aan het roer staan van één van de vele boerenclubs. Klagen dat het fout gaat, maar zelf geen adequate oplossingen aandragen. Hij zou zo de opvolger van Sieta van Keimpema kunnen worden. Wij zouden er niets mee opschieten. Wie niet inspeelt op veranderingen redt het op den duur niet. Dat is in Canada en Nederland precies gelijk.