‘De wolf en het meisje’

Wat er precies is gebeurd, blijft een beetje onduidelijk, althans voor mij. Een meisje is gebeten, maar niet erg. Was er bloed? Wat waren de omstandigheden? Kan het zijn dat de wolfalleen maar wilde vragen waar het meisje met haar mandje naar toe ging en wilde zij dat niet zeggen? Had zij een rood hoedje op? Heette zij Natasja (die zo goed leert op school) of Sonja (die een mooie alt heeft)? Ligt Leusden dicht bij Omsk? We weten het allemaal niet.

Ook hier weer zien we de reacties op de wolf uiteenlopen. De Raad voor Dierenaangelegenheden ontdekte eerder al dat mensen verschillende emoties hebben bij de wolf: van verbazing, verrukking en blijdschap, via neutraliteit en onverschilligheid tot angst, verdriet, woede en wanhoop.

Dit soort incidenten zullen de emoties laten verschuiven. De blijdschap over de wolf zal wel afnemen en de angst zal groter worden. Ik zou zeggen: laten we maar eens proberen om ergens een redelijk midden te vinden. Dat zal in deze tijd niet meevallen, met een partij in de regering die als standpunt heeft: die wolf hoort hier niet thuis, net als asielzoekers. We moeten ons teweerstellen tegen een tsunami van wolven. Afknallen dus. Toch schijnt er ook in de provincies waar deze partij meebestuurt op dit punt nog niet veel van de grond te komen.