CZAV: Zeeland kan 500.000 ton compost minder kwijt

Zeeland verliest als gevolg van de veranderde fosfaatbepaling plaatsingsruimte voor jaarlijks 270.000 kuub varkensmest of 500.000 ton compost. Dat blijkt uit een becijfering van akkerbouwcoöperatie CZAV in Wemeldinge (Zld.).Met ingang van 2021 wordt de fosfaatruimte binnen het stelsel van gebruiksnormen voor bouwland bepaald door een bodemanalyse op basis van P-CaCl2 en P-Al. “Deze overgang van Pw-getal naar de nieuwe gecombineerde indicator zorgt voor grote ongelijkheid op regionaal niveau”, vertelt bemestingsdeskundige Ton Hendrickx van CZAV. “Daar waar de overgang op landelijk niveau neutraal zou moeten zijn, zien we juist dat in de oostelijke (zand)gronden de klasse-indeling zo gekozen is dat er meer fosfaatruimte beschikbaar komt.” Regio Zuidwest vraagt al jaren om ruimere normenOp de (jonge) zeekleigronden in met name Zuidwest-Nederland is volgens Hendrickx de overgang op bedrijfsniveau juist desastreus voor de fosfaat- en dus mestruimte. “Dit is erg merkwaardig, juist omdat deze gronden gemiddeld tot laag zitten in de fosfaattoestand en laag in het gehalte organische stof.” Om de bodemvruchtbaarheid en bodemweerbaarheid op peil te houden vraagt regio Zuidwest juist al jaren om ruimere normen, zodat meer organische stof aangevoerd kan worden.CZAV: verlies fosfaatruimte van 946 tonCZAV heeft afgelopen periode op ruim 1.500 ha zuidwestelijke klei (143 percelen) de fosfaatruimte in 2021 vergeleken met de ruimte volgens het oude (huidige) stelsel. Daarbij is de geconstateerde gemiddelde daling meer dan 15% met uitschieters tot 30 kg/ha (van 70 kg P2O5 ruimte naar 40 kg per ha). Berekeningen van CZAV geven aan dat voor het gehele areaal bouwland klei in referentiegebied Zeeland (ruim 90.000 ha), een gemiddeld verlies aan fosfaatruimte ontstaat van 946 ton fosfaat (equivalent met 270.000 kuub varkensdrijfmest of bijna 500.000 ton compost).Roep om aanpassing fosfaatnormeringCZAV schaart zich achter de oproep van LTO Nederland en vraagt de overheid om aanpassing van deze fosfaatnormering. De getroffen telers zijn door het huidige stelsel van gebruiksnormen niet in staat om de bodemvruchtbaarheid op peil te houden. Ook zien ze de ruimte om organische stof aan te voeren elke vier jaar verder dalen, terwijl de regio juist goed scoort op emissies voor stikstof en fosfaat.