Columns

Eindelijk komt tussen de buien door het seizoen langzaam op gang. De plannen die zijn gemaakt kunnen worden uitgevoerd.

‘Niet alles kan overal’, heette het rapport dat Johan Remkes in 2020 presenteerde naar aanleiding van wat toen stikstofproblematiek heette.

Na bijna een half jaar wisselvallig weer, leek het er even op dat we eindelijk een hele week droog weer zouden krijgen. Met de stijgende temperatuur begon het voorjaar een beetje te kriebelen en werden er op veel plaatsen plannen gemaakt voor de eerste voorjaarswerkzaamheden.

Voor alle boeren, akkerbouwers, veehouders, groente- en bollentelers geldt: pas op met die lentekriebels, geduld is een schone zaak.

Afgelopen weken stond Europa in het teken van boerenprotesten. Boeren zijn bang voor hun bestaansrecht. De vele duurzaamheidseisen zijn voor veel boeren niet te doen.

Tegenwoordig kun je geen themadag of beurs bezoeken of er zijn altijd wel een aantal bedrijven aanwezig die biostimulanten staan te verkopen of te promoten.

Vroeger, toen hadden we kalenderlandbouw. We raadpleegden onze notities in de omslagkalenders van de coöperatie.

Normaal is de jaarwisseling de afsluiting van het oude seizoen en het begin van het nieuwe seizoen. Helaas gaat dit voor degenen die nog aardappelen in de grond hebben deze keer niet helemaal op.

Het hedendaagse landbouwonderzoek, gericht op actuele vraagstukken en kortlopende projecten, mist vaak de langetermijnvisie.

Het is pure ironie dat in het jaar 2023, waarin kalenderlandbouw nadrukkelijk werd ingevoerd in het gemeenschappelijk landbouwbeleid, de natuur – oftewel het weer – het volledige tegendeel bewijst. De afgelopen weken wordt met man en macht gerooid wat er nog te rooien valt. Vaak met pijn in het hart zwoegen de boeren, want het valt ze zwaar om nog te redden wat er te redden valt.