‘Bodemloze eiwitput in Europa’

Voor Nederland is het beter de sterke gewassen uit te bouwen dan eiwitteelt te subsidiëren.De teelt van eiwitgewassen staat de laatste jaren meer en meer in de belangstelling. De landen van de Europese Unie zijn momenteel voor ongeveer driekwart van hun behoefte afhankelijk van invoer van plantaardige eiwitten. Deze invoer komt met name uit Noord- en Zuid-Amerika. Brussel zou graag zien dat de lidstaten meer van deze ‘eiwitgewassen’ telen.Eiwitgewassen in de EUEchter, het areaal eiwitgewassen binnen de EU valt nog steeds in het niet bij de import van soja.Binnen de EU zijn grote verschillen te zien. Voedererwt is het grootste eiwitgewas binnen de EU. Duidelijk is wel dat de hele teelt aan elkaar hangt van subsidie. Opvallend is namelijk dat in de landen waar de financiële steun is gekoppeld aan de teelt van eiwitgewassen, het areaal duidelijk is toegenomen de laatste jaren. Het areaal groeit dus in de landen waar de teelt wordt gesubsidieerd. Een zeer bedenkelijke ontwikkeling. Foto: Alex MulderOok in Nederland wordt er op diverse plekken geëxperimenteerd met de teelt van eiwitgewassen, met name soja. De doelstelling van de in 2016 afgesloten Green Deal Soja was om te komen tot 10.000 hectare soja in Nederland. Uit verschillende bronnen is subsidie verstrekt om deze doelstelling te bereiken. Rendabel eiwitgewassen telenDe financiële resultaten van het afgelopen jaar zijn echter niet van dien aard dat het areaal snel zal groeien. Met veel subsidie en meevallende teeltresultaten kan met moeite een tarwesaldo worden gerealiseerd. Dat schiet niet op. De Nederlandse akkerbouwer heeft immers de tarweteelt goed onder de knie en is een stabiele factor in de bedrijfsvoering. Ons klimaat is gewoonweg niet geschikt om rendabel eiwitgewassen te telen. Ook het telen van eiwitrijke tarwe is in ons klimaat zeer lastig. Diverse gewassen zijn de laatste decennia getest, maar iedere keer was de conclusie dat wanneer de subsidie wegvalt, het financieel niet meer uit kan om het betreffende eiwitgewas te telen. Of het nu gaat om lupine, voedererwt, veldboon: iedere keer was de conclusie hetzelfde. Sterke punten verder ontwikkelenOndanks de diverse nationale en Europese stimuleringsmaatregelen zijn de arealen eiwitgewassen in Nederland de laatste jaren nauwelijks toegenomen.De subsidie kan dan ook beter ingezet worden op de punten waar we als Nederland sterk in zijn, zoals het telen van uitgangsmateriaal, het telen van hoogwaardige producten als aardappelen, suikerbieten en uien. Met deze gewassen doen we mee aan de top van de wereld.Het is altijd beter om je sterke punten verder te ontwikkelen, dan alsmaar nieuwe dingen te proberen. Door het wegvallen van structurele financiering van onderzoek staat de ontwikkeling van de sterke punten van de Nederlandse akkerbouw vrijwel stil. Beter deze sterke punten uitbouwen dan geld laten verdwijnen in de bodemloze ‘eiwitput’. Het telen van eiwitgewassen wordt alleen rendabel wanneer de import, bijvoorbeeld als gevolg van een handelsoorlog met Amerika, stopt. Maar daar zijn we als handelsland zeker niet bij gebaat. Sterke punten verder uitbouwen en daarmee aan de top van de wereld blijven meedraaien!