Beschikbaarheid en prijs zitten alternatieven voor soja dwars

Soja heeft een hoog ruweiwit- en lysinegehalte en een verteerbaarheid van 90%. Het is daarmee de best verteerbare plantaardige eiwitbron en volop beschikbaar. “Op zich is er weinig mis met soja, ook op het vlak van de CO2-footprint. Enig minpunt is de mogelijke herkomst van de akkerbouwbedrijven die telen in door ontbossing ontstane gebieden. Dat is heel negatief voor de CO2-footprint. Verschillende berekeningen wijzen uit dat Zuid-Amerikaanse soja uit niet-ontbossingsgebieden wat betreft CO2-footprint zelfs lager uitkomt dan in de Europese Unie (EU) geteelde alternatieven”.Die situatie schetst Albert van Dijk – nutritionist bij Schothorst Feed Research – rond soja. In de discussie rond ontbossing zetten voerbedrijven stappen door het aandeel ontbossingsvrije soja te vergroten. Naast het ontbossingsverhaal toonde de oorlog in Oekraïne aan dat de afhankelijkheid van landen van buiten de EU de voedselzekerheid onder druk zet. Binnen de EU is sojateelt met name in Zuid-Europa en Frankrijk haalbaar. Noord-West Europa is qua klimaat minder geschikt. Nadeel van de Europese teelt is dat de opbrengsten per hectare lager liggen dan in Zuid-Amerika. Daarnaast wordt de in Europa geteelde soja nu volop gebruikt voor humane voeding. De concurrentie en de hogere teeltkosten maakt Europese soja volgens Van Dijk te duur voor veevoer.