Arme gemeenten, rijke boeren

"Zodra het over grondprijzen gaat weet elke boer de waarde", meesmuilt Hanna. Een buurman, die het goed met zichzelf heeft getroffen, is net van de koffietafel vertrokken.Ik denk dat Hanna wat jaloers is. Buurman woont nog maar een jaar of zes bij ons op de buurt. Hij werd uitgekocht toen zijn grond werd bestemd voor stadsuitbreiding. "Ik heb nooit een gelukkiger dag gehad", zegt hij eigenlijk elke keer als hij langs komt en dat verveelt Hanna. "Hij heeft niet gepresteerd, maar het cadeau gekregen", zegt ze en ze heeft gelijk.Onvoorstelbaar dat dit plaats kon vinden. Hij verkocht zijn grond in de dure tijd aan een projectontwikkelaar. Die wist kennelijk dat het bouwgrond zou worden en kocht grond in de toekomstige bestemde gebieden. Buurman rook winst en wist dat dit zijn kans was. Hij kreeg een prijs ver boven de marktwaarde en kon ook nog enkele jaren blijven wonen. Toen kocht hij een boerderij, vlak bij ons. "Dubbel zo groot als mijn vorige en met minder financiering", zo presenteerde hij zich toen hij kennismaakte.Nu heeft hij schik om de gemeente, die zijn grond dacht te gebruiken en zowel de boer als de projectontwikkelaar ophoogde met geld. De gemeente moet nu echter een paar honderd miljoen euro afschrijven. De grond moet weer worden verkocht. Bebouwing zal er nooit komen. De gemeenteraad, die zelf de beslissing nam, mort. Ze moeten de belasting voor de inwoners verhogen en dat valt niet goed."Zo wordt de gemeente arm en de boer rijk", zegt Hanna en ik vul aan:"Het is handel. De boeren, die profiteerden, zoals buurman, waren scherper dan de gemeenten. Dat verdient een compliment".Hanna heeft wat een zeurderige middag, want ze gaat door:"De hele handel in grond met de overheid is een warboel. Kom je in een uitbreidingsplan te liggen, is je grond goud waard. Zit je plotseling naast de bestemming natuurgebied, dan moet je je aanpassen aan de regels. Bovendien wordt je bedrijf plotseling veel minder waard. Onredelijk. Ook die boeren zouden forse vergoeding moeten krijgen".