Antibioticaban

De varkenshouderij is het aan de maatschappij verplicht om het antibioticagebruik naar nul te brengen.In de Rode Hoed aan de Amsterdamse Keizersgracht wordt elke winter een debatreeks georganiseerd, waarbij vaak ook agrarische thema’s aan de orde zijn. Professoren en beleidsmakers nemen stelling voor een publiek van geitenwollensokkenidealisten en megastalboeren. Vaak mondt dit uit in uitwisseling van extravagante standpunten. Zo werd afgelopen winter een aantal discussieavonden gehouden die in het teken stonden van intensivering van de landbouwproductie, in relatie met de wereldvoedselvoorziening en de effecten op onze volksgezondheid.
Een vermaard medicus vertelde over de uitvinding van penicilline in de loop van de vorige eeuw en de daaropvolgende mondiale euforie, toen men de diverse antibiotica ontwikkelde, waarmee de medische wereld een enorme vooruitgang kon boeken. Gaandeweg keerde deze ontwikkeling echter en de laatste decennia zien we geen vooruitgang in deze richting meer; we worden zelfs geconfronteerd met een toename van antibioticaresistentie in de humane gezondheidszorg.
En dan is daar het thema MRSA, de separate behandeling die u als varkenshouder in het ziekenhuis kunt ondergaan en de wake-upcall van de heren doktoren. Een en ander komt erop neer dat we in de veehouderij het antibioticagebruik moeten verminderen, om te redden wat te redden valt.
Een verantwoorde afweging maken tussen de belangen van de humane gezondheid en die van onze varkenshouderij deed Onze Lieve Heer al voor ons, door het dier ondergeschikt aan de mens te maken.  In dit kader ben ik dan ook van mening dat we als sector een totale en verplichte antibioticaban moeten nastreven. Niet langer defensief roepen dat we al zoveel gereduceerd hebben, maar nulgebruik als uitgangspunt nemen en slechts bij hoge uitzondering, na geborgd advies en goede diagnose, beperkt  medicatie inzetten. En uiteraard begrijp ik dat met name in de zeugenhouderij zo’n rigoureuze stap wellicht wat kort door de bocht is, maar anderzijds ben ik ervan overtuigd dat de sector zich uiteindelijk redt met een zerotolerancebeleid. In ons bedrijf hebben we de ziekenboeg al tien jaar geleden afgeschaft en van de uitval, die zich rond het landelijk gemiddelde beweegt, is ruim de helft euthanasie.
Het kan toch niet zo zijn dat we als sector zelfs maar de schijn van medeplichtigheid aan zo’n ontwikkeling willen dragen. We zijn het aan de maatschappij verplicht om op dit onderdeel buiten onze eigen schaduw te treden en onze bijdrage te leveren om in dit dossier in veilige wateren te blijven. Een en ander zal gepaard gaan met het nodige hoest- en proestwerk, niet alleen van ons als varkensboeren,  ook van onze varkens, maar ik ben ervan overtuigd dat de sector hier sterker uitkomt.