1950: Een, twee, drie… hele winter druk met dorsen
Graan dorsen was vroeger een winterklus. Dan was er tijd voor. Het slaan met de houten dorsvlegels kon maanden duren.
Dorsen in vroeger tijden. Een dorsvloer moest niet kei- en keihard zijn. De houten dorsvlegels zouden dan de graankorrels kapot kunnen slaan en dat was niet de bedoeling. Daarom gaf men de voorkeur aan een ondergrond van leem. Die was hard genoeg om de graankorrels uit de aren te slaan en zacht genoeg om korrelschade te voorkomen. - Foto: Misset
De foto is ergens begin jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt, maar de mensen spelen een situatie uit ongeveer 1950 na. Ze dorsen graan. Dat was een echte winterklus. Tijdens de oogst waren de halmen met stengel en al naar huis gehaald en opgeslagen in de zaadberg. Het was op dat moment veel te druk op het land om te dorsen.’s Winters, als het landwerk stillag en het droog vriesweer was, werden de schoven naar binnen gehaald en op de dorsvloer bewerkt met houten dorsvlegels. Dat waren eenvoudige werktuigen: een houten steel met aan het eind een dikker stuk slaghout of een houten knuppel. Men dorste met twee, drie of soms vier personen tegelijk. Als die hun vlegels allemaal tegelijk omhoog en omlaag zouden laten gaan, zouden de knuppels elkaar raken. Daarom zegde men verzen op zodat een strak ritme ontstond waarbij ombeurten geslagen werd. Of men nummerde zichzelf hardop: een, twee, drie.
Stoffig en tijdrovend werk
Dit artikel is alleen voor abonnees
Al geabonneerd?
Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement
Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen
Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen
Vorm je eigen mening met opinies en analyses
