1,5 tot 2 ton meer droge stof met nieuwe grasrassen

Nieuwe grasrassen brengen vlot meer drogestofopbrengst dan oudere grasrassen.Dat blijkt uit een vergelijkende proef met 22 grasrassen, uitgevoerd door Instituut van Landbouw-, Voeding- en Visserijonderzoek (ILVO) in België. Het ILVO ziet dat boeren die bewust voor nieuwe grasrassen kiezen 20% meer gras van hun land kunnen halen. Bovendien is het gras van nieuwe rassen ook duidelijk beter verteerbaar voor de koeien en is het ook beter bestand tegen extreme weersomstandigheden en roest. Rassenlijst grassenElke jaar brengt ILVO een publiek beschikbare ‘beschrijvende’ rassenlijst uit waarop de prestaties via objectieve proeven met elkaar worden vergeleken. Normaal worden alleen de nieuwe kandidaatrassen uitgezaaid en wordt voor de vergelijking met oudere rassen via een berekening een inschatting gemaakt. Omdat sommige rassen al heel lang op de lijst staan besloot ILVO ook de oude rassen opnieuw in te zaaien.Zo zijn 22 rassen met elkaar vergeleken tijdens een tweejarige proef. Ook twee populaire rassen van buitenlandse lijsten werden meegenomen in de test. Deze rassen worden vaak door Belgische landbouwers gezaaid, maar werden nooit eerder in België getest. Alle 22 kregen een score op basis van:opbrengst;persistentie;roestresistentie;verteerbaarheid.Conclusies onderzoek grasrassenHet onderzoek leidde tot de volgende twee belangrijkste conclusies. Ten eerste hebben nieuwe rassen een hoger opbrengstpotentieel, ook in droge omstandigheden zoals in de seizoenen 2018 en 2019. Op jaarbasis brengen de nieuwste rassen 1,5 tot 2 ton droge stof per hectare meer op. Dit betekent dat alleen al door de beste rassen te kiezen, een melkveehouder met een gemiddeld bedrijf met 25 hectare rond 2 hectare minder grasland nodig heeft om de koeien op stal een hele winter van gras te voorzien. Dat is 2 hectare die vrijkomt voor de teelt van andere gewassen.Ten tweede is op vlak van persistentie, afwezigheid van stengels in het jaar van aanleg en tolerantie tegen roest vooruitgang geboekt. De nieuwe rassen zijn persistenter, wat betekent ontwikkeling van minder kale plekken in de zode, ook tijdens de afgelopen droge seizoenen. Nieuwe rassen vormen bovendien minder stengels in het jaar van zaaien, wat de kwaliteit en de verteerbaarheid van het geoogste gras ten goede komt. Tot slot zijn nieuwe rassen ook resistenter tegen roest, wat resulteert in een gezonder gewas.