Zet de koe naturel op de foto

Als fokker kun je niks meer met een koeienfoto. Het is één groot Photoshop-festijn.Ik zat laatst een vrouwenblaadje te lezen en stuitte op een interview met Patty Brard. Niet echt interessant, maar wel de foto’s daarbij. Velen zullen de ‘diva’ net als ik kennen als een oude, verweerde herfsttak. Maar hier leek zij wel een groen blaadje! Op zich niets mis mee. Als je toch op de foto moet, dan ben je dankbaar met alle technieken om de plaat wat te pimpen. En het was een interview; er werden geen waren mee aangeprezen. Dus laat mevrouw Brard lekker zo in dat blaadje staan.
We weten allemaal wel dat met foto’s zo ongeveer alles mogelijk is. We weten ook dat het zich allang niet meer beperkt tot vrouwen; koeien komen net zo vaak aan de beurt. Ooit hoorde ik de toen al op leeftijd zijnde Arlinda-fokker Wally Lindskoog praten. Een van zijn uitspraken
– die ik altijd onthouden heb – was dat je, als je goede koeien wilt fokken, moet stoppen met het bekijken van foto’s in advertenties. Zulke koeien krijg je zelf immers nooit zo in de stal. Een waarheid als een koe. Van de gemiddelde koe op een staatsiefoto is niets meer te zeggen. Wat ooit onschuldig begon met het plaatsen van de voorpoten op een verhoging, de kop omhoog houden en een paar haren op de toplijn omhoog kammen, is tegenwoordig compleet doorgeslagen. Lang leve Photoshop.
Voor de fotograaf is het tegenwoordig een makkie. Was het vroeger nog wel eens uren ‘vechten’ met zo’n koe om haar op haar best in beeld te krijgen, nu is het niets meer dan ruw wat plaatjes schieten, thuis op de pc de mooiste achterhand, middenhand en voorhand aan elkaar plakken, en klaar. O nee, de bekende waterpas-rug moet er nog even op, een dikke volle pluim aan de staart, en ga zo maar door.
Waar houdt dit op? Volgens mij is foto’s maken bedoeld om een situatie op een andere tijd of plek aan anderen te kunnen tonen. Niets meer, niets minder. Een foto mag de koe toch tonen hoe die echt is? Een smalle hoeft niet breed op de foto, een steekspeen hoeft niet rechtgezet, weke lendenen hoeven niet rechtgetekend.
Advertenties wekken de illusie dat stieren dochters geven als op de foto. Dit is gewoonweg niet meer mogelijk omdat de foto’s zó richting het ideaalbeeld zijn gemanipuleerd, dat geen koe er nog aan kan voldoen.
Het toppunt van manipulatie was recent te bewonderen in het fokkerijblad Holstein International. Dit blad claimt onafhankelijk te zijn, maar de advertentieverkoop dwingt het nu al richting idioterie. In één advertentie met twee stieren is te zien dat beide dieren exact dezelfde achterpoten hebben, inclusief strontjes op de hoef. Opvragen van de originelen leverde het bewijs. Vanwege een onschuldige reden (zon en schaduw op het beenwerk van de ene stier) waren hier maar even andere pootjes onder geplakt. Dit keer was het nog onschuldig, maar wie garandeert mij dat de volgende keer bij een stier met rotpoten niet dezelfde techniek wordt toegepast?
Het is tijd dat ki-organisaties, adverteerders en fotografen nu eens lef tonen. Lef, zoals Endendijk in Ermelo dat al eens toonde door – nota bene in Holstein International – te adverteren met 100 procent natural foto’s. Inderdaad: niet sexy, duidelijk door een amateur gemaakt. Maar iedereen kon zien wat de kwaliteit van deze koeien is: breedte! Laten Meekma, Arkink, Hopman, Geverink, Korsten en alle andere fotografen eens met Harry van Leeuwen gaan praten, zo onderhand de enige fotograaf in Nederland die zonder flauwekul foto’s maakt van de koe zoals ze eruit ziet. En laat ‘de sector’ samen met de fotografen eens nadenken waar de grens ligt.
Zo voordelig mogelijke foto’s maken is prima. Maar als fotograferen een wedstrijdje photoshoppen wordt (net zoals topkeuringen al wedstrijdjes cowfitten zijn), dan slaan we door. De allerbeste foto is simpelweg niet van elke gemiddelde koe te maken. Willen we dat foto’s ons verder helpen in de fokkerij, dan zullen ze de waarheid moeten overbrengen. Zo niet, dan gaan de koeien Patty Brard achterna!