Wolkenperikelen

Het leven van een striptekenaar is niet altijd even gemakkelijk. Vooral niet als je moet overgaan op nieuwe software. Dan blijken je ingesleten en vertrouwde gewoontes niet meer te werken.Vanaf de derde aflevering die ik tekende van de strip Opa, zo'n vijf jaar geleden, had ik een vaste manier om wolkjes te maken. Ik maakte toen gebruik van Photoshop Elements 2.0 op een roze iMac. Eerst tekende ik in dat programma een wolkje met een ‘harde’ rand in wit en grijs. Vervolgens kon ik die randen laten rafelen met de zogenoemde impressionists brush, ofwel: de kwast van de impressionist. Als je daarmee langs de randen van de wolk ging, leek het net of je hard ronddraaide met een kwast door natte verf. En voilà: een dwarrelende
wolk.

Eind vorig jaar schafte ik een fonkelnieuwe iMac aan met een fonkelnieuw besturingssysteem. Daarop wilde Photoshop Elements 2 echter niet meer draaien. Gelukkig heb ik ook nog Photoshop CS2. Dat gebruikte ik toch al voor andere strips, zoals Kukel en Kakel in Pluimveehouderij. (Waarom Elements 2 voor de één en CS2 voor de ander?
Dat is een lang verhaal, waarmee ik u niet zal vermoeien. Dit verhaal lijkt me al vermoeiend genoeg.) Maar wat een schok, CS2 heeft geen impressionists brush. Wat te doen? Hoe te komen aan die ondertussen karakteristieke wolkenlucht in Opa?

Gelukkig wist een collega raad. Photoshop heeft ook de zogeheten smudge tool. Het icoontje daarvan is een smerende vinger. Als je die gebruikt, is het ook net alsof je aan het vingerverven bent. Zo lukt het me om met een ander gereedschap een soortgelijk resultaat te halen. De overgang van impressionists brush naar smudge tool is voor het lekenoog niet te zien. Voor mezelf trouwens ook al niet meer.

De moraal van dit verhaal: het leven van een striptekenaar is niet altijd even gemakkelijk. Veel enerverender dan dit wordt het trouwens ook niet. Gelukkig maar.