‘Wanneer is een bos nog een bos? Vrijstelling voor bosbedrijf in het nieuwe landbouwbesluit’

In het nieuwe landbouwbesluit is er één onderdeel dat eruit springt als een majestueuze eik in een veld vol struiken: de vrijstelling voor het bosbedrijf. Een vrijstelling die al sinds jaar en dag ergens in de fiscale ondergroei verscholen lag, maar nu – door toenemende discussies en groeiende aandacht voor natuurbeheer – weer in het volle daglicht staat. En dat werd hoog tijd.

Want wanneer is een bos eigenlijk een bos?

Het klinkt als een simpele vraag, maar de fiscus denkt daar verrassend lang over na. Het besluit duikt diep in de taalkunde van het landschap. 'Opgaand hout', zo wordt uitgelegd, vormt de kern. Een stam die omhoog wil, ambitie heeft, een boom wil zijn. Dat lijkt simpel, maar in Nederland doen we nooit simpel. Want hoe zit het met heesters, struiken en al dat woekerend groen dat soms meer overlevingsdrang toont dan de gemiddelde berk? Het antwoord: alleen een verzameling struiken is géén bos. In dat geval heeft de ondernemer geen bosbedrijf en daarmee vervalt de vrijstelling.